Το
3ο μνημόνιο που ψήφισαν όλοι (92,31%) πλην ΚΚΕ (7,69%) προέβλεπε και
την ''ιδιωτικοποίηση αρχαιολογικών θησαυρών'' και ''νερού''....ΕΛΑΣ
ακούς;Μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια, ο Αλέξης Τσίπρας πρόλαβε να παραιτηθεί
από την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να παραιτηθεί από τη
Βουλή και να επιστρέψει με ένα νέο κόμμα, ώστε να διεκδικήσει ξανά τη
θέση της de facto αξιωματικής αντιπολίτευσης ενόψει των επόμενων
εκλογών. Ένας κύκλος αυστηρά προσωπικός, με στόχο το ξέπλυμα των
διαδοχικών ηττών, πολιτικών και εκλογικών, με αποκορύφωμα τη συντριβή
του 2023. Ένας κύκλος που τον έφερε ουσιαστικά αντίπαλο με το πρώην
κόμμα του και κατέληξε στη δημιουργία της «Ελληνικής Αριστερής
Συμπαράταξης». Νέο κόμμα, νέο λογότυπο, νέα χρώματα, νέα μάρκα, νέα
ρητορική. Ίδιο πρόσωπο.
Ενώ η δημόσια εικόνα της ΕΛ.Α.Σ. χτίζεται με
ακριβές καμπάνιες, ψηφιακές παραγωγές, περιοδείες και μια εντυπωσιακή
επικοινωνιακή κινητικότητα, ακούγεται ένα ερώτημα που δεν μπορεί να
προσπεραστεί με ειρωνικά χαμόγελα ή με κομματικές υπεκφυγές.''Ποιος χρηματοδοτεί αυτή τη μεγάλη πολιτική εκστρατεία;''Πρόκειται για χρήματα που προέρχονται
αποκλειστικά από τις προβλεπόμενες διαδικασίες; Υπάρχουν ιδιωτικές
ενισχύσεις; Ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτής της διαρκούς
παρουσίας; Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό; Δεν είναι ερώτημα καφενείου. Δεν
είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι ζήτημα δημοκρατικής λογοδοσίας. Και αφορά
τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Η διαφάνεια δεν είναι επικοινωνιακό
αξεσουάρ που φοριέται όταν συμφέρει. Είναι δημοκρατική υποχρέωση. Όποιος
ζητά να κυβερνήσει, οφείλει πρώτος να ανοίγει τα βιβλία του στην
κοινωνία. Όχι όταν πιέζεται, αλλά....πριν πιεστεί. Από τη μεριά της, η Χαριλάου Τρικούπη και το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο σήκωσε το γάντιμε χαρακτηρισμούς φωτιά υποστηρίζοντας ότι: «Είναι προφανές πλέον ότι το χρηματοδοτούμενο με αδιευκρίνιστους πόρους, ιδιωτικής χρήσης κόμμα του κ. Τσίπρα,
έχει επιλέξει τον διμέτωπο αγώνα, προσπαθώντας συνειδητά να διατηρήσει
τον κ. Μητσοτάκη στην Πρωθυπουργία και τη Νέα Δημοκρατία στη
διακυβέρνηση. Την ημέρα που η Ελλάδα θρηνεί τρεις νεκρούς πυροσβέστες,
το κόμμα με τους ολιγάρχες χορηγούς και τις καμπάνιες εκατομμυρίων
επέλεξε η μοναδική δημόσια ανακοίνωσή του να είναι μια ευθεία επίθεση
στο ΠΑΣΟΚ.» Μεταξύ άλλων αίσθηση προκάλεσε και η διευκρίνιση της Ι. Λαλιώτου, στο πλαίσιο της
εισήγησής της, ότι το κόμμα ΔΕΝ προτίθεται να καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που θεσμοθέτησε η
κυβέρνηση Μητσοτάκη με την κατά παράβαση του Άρθρου 16 του Συντάγματος λειτουργία τους, αν γίνει κυβέρνηση.Πόσο πιό προφανές ότι η ΕΛ.Α.Σ. ΔΕΝ θα καταργήσει τα ιδιωτικά ΑΕΙ που
θεσμοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
«Δεν θα τα είχαμε ιδρύσει, αλλά δεν θα
τα καταργήσουμε» ανέφερε. «Σεβόμαστε την πρόσφατη απόφαση και
αναγνωρίζουμε τη σημερινή πραγματικότητα φοίτησης χιλιάδων νέων σε αυτά
και επένδυσης των οικογενειών σε αυτή τη διαδικασία» είπε.Κάθε
σκεπτόμενος άνθρωπος γελά φυσικά με τη δικαιολογία που επικαλούνται οι
του Τσίπρα για την κυβίσθηση στο θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Με
αυτήν τη λογική, κανένα νόμο της ΝΔ δεν μπορεί να καταργήσει οπότε...
γιατί παιδευόμαστε;Προτιμώ
να έλεγε το νέο κόμμα Τσίπρα, ότι κοιτάξτε να δείτε εμείς θέλουμε
ιδιωτικά ΑΕΙ αλλά με όρους και κανόνες, παρά να διασκεδάζουν με την
νοημοσύνη μας. Θα ήταν προφανώς μια επίσημη θέση δεξιάς πολιτικής
μετατόπισης, αλλά τουλάχιστον θα έδειχνε μεγαλύτερη σοβαρότητα. Έχουμε γκώσει στην κοροϊδία.
Το 2023 ο Σταύρος Θεοδωράκης είχε ρωτήσει σε μια συνέντευξη τον Αλέξη Τσίπρα για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από επιμονή του Θεοδωράκη, απάντησε ότι«αν
υπήρχε η δυνατότητα εδώ, να έχεις - ας πούμε - ξέχωρα από το κράτος,
πανεπιστήμια τύπου Χάρβαρντ, εγώ είμαι έτοιμος να το συζητήσω. Αλλά αυτή
τη στιγμή δεν έχουμε όμως αυτό. Έχουμε ΙΕΚ Φούφουτος».
Μου είχε κάνει εντύπωση τότε γιατί παρά την οβιδιακή στροφή του, δεν περίμενα ότι θα αφήσει έστω και ένα μικρό παραθυράκι στην ιδιωτική τριτοβάθμια.
Το μέλλον τελικά ήρθε γρήγορα και μαζί του τα ΙΕΚ «Φούφουτος» της ΝΔ και η ΕΛΑΣ του Τσίπρα.
Και σήμερα τα στελέχη της, κρυμμένα πίσω από την «ασφάλεια του δικαίου»(sic), νομιμοποίησαν πολιτικά και ουσιαστικά ακριβώς αυτά τα ''ΙΕΚ Φουφουτος'' σε σημείο που η «δεξιά στροφή»,τύπου Μιτεράν, να φτάσει μέχρι τις απόψεις του Θεοδωράκη.
Σε κάθε περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας έχει φροντίσει να ανατινάξει και τις τελευταίες γέφυρες που τον συνέδεαν με την Αριστερά.
Το ερώτημα όμως προς τους αριστερούς, εν δυνάμει ψηφοφόρους του, παραμένει.
Όπως αλλάζει ιδεολογική όχθη ο Τσίπρας θα αλλάζετε κι εσείς; Όπως η κεφαλαιοποίηση των «πλατειών» έγινε μνημόνιο, ο αγώνας ενάντια στον νόμο-πλαίσιο της Γιαννάκου θα γίνει ιδιωτικά πανεπιστήμια;
Για τους υπόλοιπους/ες, η μάχη για τη δημόσια και δωρεάν παιδεία είναι μπροστά μας. Ούτε ένα βήμα πίσω στην υπεράσπισή της!
Οι διαβεβαιώσεις του κόμματος Τσίπρα ότι δεν θα καταργήσει τα
ιδιωτικά πανεπιστήμια επειδή....''αναγνωρίζει τη σημερινή πραγματικότητα''
είναι ακόμα μια απόδειξη των κούφιων υποσχέσεων περί ''πολιτικής αλλαγής'' και ακόμα μια υπόκλιση στους κάθε λογής εμπόρους της γνώσης. Στο όνομα
της....''ασφάλειας δικαίου'' ακόμα και αντισυνταγματικοί νόμοι, όπως ο νόμος
Πιερρακάκη για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, διατηρούνται, ενώ μισθοί, παιδεία,
υγεία, εργασιακά δικαιώματα μπαίνουν στο κρεβάτι του Προκρούστη,
κόβονται στα μέτρα των κερδών των λίγων και των δημοσιονομικών κανόνων
της ΕΕ. Αυτός ο βασικός κανόνας διαπερνά όλες τις εξαγγελίες για
την Παιδεία: Εθνικό Απολυτήριο με πανελλαδικού τύπου εξετάσεις για
όσους θέλουν να εισαχθούν σε περιζήτητα τμήματα των δημόσιων ΑΕΙ. Πρόωρη
στροφή στην κατάρτιση με πρότυπο τη Γερμανία του ταξικού διαχωρισμού
των παιδιών από 10 χρονών σε διαφορετικού τύπου σχολεία. Διετή
προγράμματα τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης εντός των ΑΕΙ κατά
παραγγελία των επιχειρηματικών ομίλων. Αλήθεια, για την ιδιωτικοποίηση του νερού....ποιά είναι η θέση του κόμματός του....???
Λίγο από Αριστερά, περισσότερο από Σιακαντάρη, φούλ από
Μαραντζίδη και ούτω καθ εξής.
Ακούμε δε εδώ και χρόνια την απίστευτη βλακεία και κυνικό ψέμα ότι το 2018
βγήκαμε ως χώρα από τα Μνημόνια χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.
Ποτέ δεν βγήκαμε από τα Μνημόνια. Η σκόπιμη σύγχυση στηρίζεται στο ότι τελείωσε ο δανεισμός μέσω των δανειακών συμβάσεων.
Τα μνημόνια δεν ήταν ποτέ μόνο η δανειακή σύμβαση και οι παρατάσεις της ήταν και είναι διαρκώς ένα καθεστώς :
- Σκληρής οικονομικης και πολιτικής εξάρτησης από την Δύση, την ΕΕ αλλά και τις ΗΠΑ.
- Κρατήματος πολύ χαμηλά του ύψους της τιμής της εργατικής δύναμης .
- Διάλυσης του κοινωνικού κράτους.
- Ξεπούληματος της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού και πολιτιστικού
περιβάλλοντος στους μονοπωλιακούς ομίλους, ελληνικούς και ξένους.
- Κατάργησης πλήρους της ενεργειακής και διατροφικής αυτάρκειας.
- Απαγόρευσης ανασύστασης της παραγωγικής βάσης της χώρας, βιομηχανικής και αγροτικής - Πειθάρχησης της καθημερινότητας.
Όλα αυτά ισχύουν και θα ισχύουν εφόσον δεν ανατραπούν.
Ο
Τσίπρας, που θέλει να μας "ξανασώσει" είναι ένας τηλεκατευθυνόμενος
Πινόκιο, μπροστά στον οποίον το πρότυπο του ξυλουργού Τζεπέτο ωχριά....
«Οποιαδήποτε απόπειρα παρενόχλησης του εμπορικού στόλου της Ρωσίας πρέπει να αντιμετωπίζεται ''αποφασιστικά'', ακριβώς όπως και η πειρατεία», δήλωσε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ο Ρώσος ηγέτης έκανε αυτές τις δηλώσεις την Κυριακή, κατά τη διάρκεια συνάντησης με τους διοικητές των στόλων της χώρας. Στην ομιλία του, ο Πρόεδρος αναφέρθηκε στις «απόπειρες κακόβουλων παραγόντων να ασκήσουν πίεση στον στόλο μας, συμπεριλαμβανομένου του εμπορικού στόλου».
«Σε τέτοιες περιπτώσεις, φυσικά, πρέπει να ενεργούμε με προσοχή, στο πλαίσιο του διεθνούς ναυτικού δικαίου, αλλά αποφασιστικά – ακριβώς όπως πρέπει να καταπολεμούνται η πειρατεία και οι πειρατές», δήλωσε ο Πούτιν. «Ελπίζω στην αποτελεσματική δουλειά σας σε αυτόν τον τομέα – την προστασία του στόλου μας», είπε στους διοικητές.
Η προτροπή του Ρώσου προέδρου έρχεται καθώς οι χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ οργανώνουν την κλιμάκωση της κατάληψης πλοίων, κυρίως πετρελαιοφόρων, του λεγόμενου "σκιώδους στόλου" της Ρωσίας, δηλαδή των πλοίων που αψηφούν τις κυρώσεις και μεταφέρουν Ρωσικά εμπορεύματα (κυρίως πετρέλαιο). Ας θυμηθούμε ότι "αψηφώ τις κυρώσεις" σημαίνει ότι ''δεν ασφαλίζω το πλοίο στους Lloyds του Λονδίνου'', όπως βεβαίως έχει το δικαίωμα κάθε πλοιοκτήτης.
Οι δηλώσεις Πούτιν πάντως αφορούν πλοία υπό Ρωσική σημαία και όχι πλοία του λεγόμενου "σκιώδους στόλου" τα οποία ανήκουν σε πλοικτήτες από διάφορες χώρες (και Έλληνες) και ταξιδεύουν υπό διάφορες σημαίες.
Μα θυμίσω εδώ ότι στο πλαίσιο της διαρκούς κλιμάκωσης, η ΕΕ πρόσφατα επιχείρησε να καθορίσει το "νομικό πλαίσιο" των κατασχέσεων των φορτίων των πλοίων που καταλαμβάνονται με πράξεις πειρατίας.
Έτσι, το τελευταίο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, το οποίο υιοθέτησε η Ένωση αυτή την εβδομάδα, περιλαμβάνει διάταξη που επιτρέπει στα κράτη μέλη να «διαχειρίζονται με ασφάλεια τα φορτία Ρωσικού πετρελαίου που κατάσχουν και δεσμεύουν» και να διενεργούν «σχετικές πράξεις, όπως εισαγωγή, μεταφορά, αποθήκευση, διαχείριση και πώληση» του πετρελαίου που προέρχεται από εμπορικά πλοία στα οποία έχει επιβληθεί απαγόρευση πλεύσης.....
Παρά τις έντονες αντιδράσειςκομμάτων, φορέων και περιβαντολογικών οργανώσεων,
πέρασε από τη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και
Ενέργειας για την.....''επέκταση αρμοδιοτήτων'' της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση του νερού ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία
με τη συμμετοχή 288 βουλευτών. Ναι στο νομοσχέδιο ψήφισαν 157
βουλευτές (Ν.Δ.), ενώ 131 καταψήφισαν.
Το
3ο μνημόνιο που ψήφισαν όλοι (92,31%) πλην ΚΚΕ (7,69%) προέβλεπε και
την ιδιωτικοποίηση αρχαιολογικών θησαυρών και νερού....ΕΛΑΣ ακούς; Αναμφίβολα αυτές τις μέρες ένα από τα θέματα που απασχόλησαν την
επικαιρότητα ήταν η νέα νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, που στην
ουσία προβλέπει την ένταξη εκατοντάδων δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης
(ΔΕΥΑ) στις ανώνυμες εταιρίες ΕΥΔΑΠ ΑΕ και ΕΥΔΑΘ ΑΕ.
Ζοζέ Σαραμάγκου: ''Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.''
Η κυβέρνηση επιχείρησε να εμφανίσει το σχέδιο νόμου σαν....''συμμάζεμα''
της κατάστασης, προσπαθώντας να συγκαλύψει την πραγματικότητα. Το
λεγόμενο....''συμμάζεμα'' δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ολοκληρωτική
λειτουργία των δικτύων ύδρευσης και άρδευσης ολόκληρων περιοχών με
κριτήριο το κέρδος των ομίλων, μεταφέροντας το συνεχώς αυξανόμενο
κόστος, μεγάλο μέρος του οποίου προκύπτει από το υπέρογκο κόστος του
ρεύματος, στους κατοίκους των περιοχών αυτών.
Με άλλα λόγια, αφού το πανάκριβο....''πράσινο ρεύμα'' εκτόξευσε τα χρέη των δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης, τώρα ιδιωτικοποιούνται
και μεταφέρονται στις ανώνυμες εταιρίες - και μάλιστα με διαδικασίες
εξπρές ελάχιστης διαφάνειας - οι οποίες για να διασφαλίσουν την
κερδοφορία τους θα πολλαπλασιάσουν το κόστος ύδρευσης. Η προώθηση του νομοσχεδίου θα οδηγήσει σε δραστικές αυξήσεις στην τιμή του νερού και στο κόστος των νέων συνδέσεων
για εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους ολόκληρων περιοχών και σε χιλιάδες
μικρούς επαγγελματίες, που δραστηριοποιούνται στις περιοχές αυτές.
Τι κρύβεται όμως πίσω από το κυβερνητικό «σχέδιο κατά της λειψυδρίας με την ονομασία ''Εύρυτος''» και πώς φτάσαμε σήμερα να μιλάμε για τη λειψυδρία και την
ανάγκη ενός γιγαντιαίου έργου κόστους 2,5 δισ. ευρώ που αφορά την
εκτροπή δύο ποταμών από την Ευρυτανία και, όπως εντέχνως και
ωραιοποιημένα γράφτηκε, «φιλοδοξεί να φέρει νερό στις αθηναϊκές βρύσες
από τον Τυμφρηστό και τα Αγραφα»; Ανικανότητα στη διαχείριση του νερού,
fast track απευθείας αναθέσεις έργων και στο βάθος ιδιωτικοποίηση. Αυτά
επισήμαναν οι ομιλητές οι οποίοι συμμετείχαν στη σχετική συνέντευξη
Τύπου που παραχώρησε η Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας
Διαχείρισης του Νερού. Η αγροτική χρήση απορροφά περίπου το 85% των υδατικών πόρων της χώρας,
ενώ η οικιακή κατανάλωση αντιστοιχεί μόλις στο 15% ● Η δημόσια συζήτηση
όμως εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στον οικιακό καταναλωτή, καλλιεργώντας
την εντύπωση ότι η λειψυδρία είναι αποτέλεσμα ατομικής συμπεριφοράς και
όχι δομικής δυσλειτουργίας ● Το σχέδιο 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, με
αιχμή το έργο «Εύρυτος», η δημιουργία δύο «πυλώνων» διαχείρισης, της
ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, και οι φουσκωμένοι λογαριασμοί καθ’ οδόν ● Κάτι που μαθηματικά θα συμβεί με το νερό αυτό που συνέβη με το ρεύμα. Σημαντικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση του κινδύνου της λειψυδρίας από το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης προήδρευσε σε ευρεία σύσκεψη για την παρουσίαση του εθνικού σχεδίου για το νερό. ''Ο δρόμος για την κόλαση είναι σπαρμένος με τις καλύτερες προθέσεις'', λέει
το ρητό. Το σχέδιο για τη λειψυδρία όμως....''ατύχησε''. Η κεντρική ιδέα του, που θα αναπτυσσόταν χτες σε σύσκεψη στο
Μαξίμου, ήταν η απορρόφηση από τη ΔΕΗ των 739 δημοτικών εταιρειών
ύδρευσης, πλην της ΕΥΔΑΠ,
που θα είχε την ευθύνη για την Αττική, και της ΕΥΑΘ, για τη
Θεσσαλονίκη. Ήδη αργά το βράδυ της Τρίτης είχε διαφανεί ότι αυτό το
σχέδιο οδηγείται σε ναυάγιο. Όπερ και έγινε.
Σύμφωνα με το Κ-Report, η ιδέα είχε μια γοητεία: Η ΔΕΗ, στην οποία οι δημοτικές εταιρείες οφείλουν το πολύ μεγάλο μέρος των χρεών τους, τις αγοράζει, ενοποιείται η διαχείρισή τους και ένας «μεγάλος μπελάς» φεύγει από τη μέση –προσωρινά έστω. Οι αντιδράσεις, όμως, που προκλήθηκαν ήταν ισχυρότερες.
Ξεχωρίζουμε τρεις:
(α) Η ΔΕΗ είναι μια ιδιωτική εταιρεία, η απορρόφηση των εταιρειών ύδρευσης από αυτήν θα αντιστρατευόταν την κυβερνητική δέσμευση ότι το νερό δεν θα ιδιωτικοποιηθεί. Όλοι, με πρώτους τους δημάρχους, θα μιλούσαν για άνοιγμα του δρόμου στην ιδιωτικοποίηση του νερού.
(β) Κυβερνητικοί παράγοντες διατύπωσαν τις ενστάσεις τους τόσο
γι’ αυτό το θέμα όσο και για έλλειψη σχετικής τεχνογνωσίας από τη ΔΕΗ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, διαφωνίες είχαν διατυπώσει και οι δύο αρμόδιοι
υπουργοί, Εσωτερικών και Ενέργειας -Περιβάλλοντος.
(γ) Ισχυροί παίκτες της αγοράς διεμήνυσαν ότι θεωρούν απαράδεκτη μια
τέτοιας κλίμακας επιχειρηματική κίνηση, χωρίς να προηγηθούν συζητήσεις
και κάποιου είδους διαγωνιστική διαδικασία, με απευθείας ανάθεση σε έναν
ανταγωνιστή τους.
Έτσι, η υπόθεση έληξε άδοξα, διανεμήθηκαν ορισμένα γραφήματα και πίνακες στα μέσα ενημέρωσης και το σχέδιο παραπέμφθηκε στις καλένδες. Από τους παροικούντες, ένας μίλησε για φαινόμενα αποδιοργάνωσης λέγοντας χαρακτηριστικά, «παλιότερα, τέτοιες γκάφες δεν θα γίνονταν» είπε. Άλλος σχολίασε πικρόχολα ότι τα σοβαρά θέματα, όπως αυτό, δεν
συζητούνται στο υπουργικό συμβούλιο, το οποίο συνεδριάζει για όλα τα
άλλα. Αν και διάφορες αντιδράσεις ως τώρα ανακόπτουν την πορεία
τέτοιων σκέψεων, παρόλα αυτά υπάρχουν και καραδοκούν… Το νερό όμως είναι
ένα δημόσιο αγαθό και ουδείς μας υποχρεώνει να ακολουθήσουμε
διαδικασίες της ιδιωτικοποίησης. Αυτό καταδεικνύεται από τα ακόλουθα.
«Οι
συμβάσεις παραχώρησης στον τομέα του ύδατος… απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή
λόγω της σημασίας του ύδατος ως δημόσιου αγαθού με θεμελιώδη αξία για
όλους τους πολίτες της ΕΕ. Οι ιδιαιτερότητες των εν λόγω ρυθμίσεων
δικαιολογούν να υπάρξει αποκλεισμός του τομέα του ύδατος από το πεδίο
εφαρμογής της παρούσας Οδηγίας». Στην ίδια έκθεση τονίζεται ότι για
όλους τους άλλους τομείς πλην των εξαιρουμένων, «ιδιαίτερη σημασία
πρέπει να δοθεί στη βελτίωση των ευκαιριών πρόσβασης των Μικρομεσαίων
Επιχειρήσεων (ΜΜΕ) σε όλο το φάσμα των αγορών των παραχωρήσεων της
Ένωσης». Η Right2Water, μια μη κυβερνητική οργάνωση που ασχολείται
με το θέμα αυτό θεωρεί ότι το πόσιμο οφείλει να αναγνωριστεί ως
ανθρώπινο δικαίωμα. Συγκέντρωσε 1,5 εκατ. υπογραφές αξιώνοντας από την
Επιτροπή να μην προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης και
αποχέτευσης, όπως φέρεται να σχεδίαζε "μυστικά", σύμφωνα με
δημοσιεύματα. Το θέμα αυτό είχε προκαλέσει κατακραυγή στη Γερμανία και
όχι μόνο. (Από την αιτιολογική έκθεση της Οδηγίας
2014/23 με θέμα την ανάθεση συμβάσεων παραχώρησης σε οικονομικούς
φορείς, ιδιωτικούς και μη). Στην ίδια έκθεση τονίζεται ότι για
όλους τους άλλους τομείς πλην των εξαιρουμένων, «ιδιαίτερη σημασία
πρέπει να δοθεί στη βελτίωση των ευκαιριών πρόσβασης των Μικρομεσαίων
Επιχειρήσεων (ΜΜΕ) σε όλο το φάσμα των αγορών των παραχωρήσεων της
Ένωσης». Η Right2Water, μια μη κυβερνητική οργάνωση που ασχολείται
με το θέμα αυτό θεωρεί ότι το πόσιμο οφείλει να αναγνωριστεί ως
ανθρώπινο δικαίωμα. Συγκέντρωσε 1,5 εκατ. υπογραφές αξιώνοντας από την
Επιτροπή να μην προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης και
αποχέτευσης, όπως φέρεται να σχεδίαζε "μυστικά", σύμφωνα με
δημοσιεύματα. Το θέμα αυτό είχε προκαλέσει κατακραυγή στη Γερμανία και
όχι μόνο. Η ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού «δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις (της
ΕΕ), δεν υπήρξε ποτέ πραγματικότητα», επέμεινε ο Γάλλος Επίτροπος, αν
και οι σκέψεις του κατά την περίοδο επεξεργασίας της Οδηγίας ήταν
διαφορετικές.
Και
πράγματι έτσι έγινε και το νερό εξαιρέθηκε μετά από επίπονες
διαβουλεύσεις. Έχοντας υπόψη τα προαναφερθέντα, η εμμονή στη χώρα μας με
θέμα την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών παροχής πόσιμου νερού εύλογα
προβληματίζει, όταν γνωρίζουμε την πίεση που ασκούν πολλές διεθνείς
εταιρίες για εμπλοκή τους στην εν λόγω δραστηριότητα. Στο θέμα
της ιδιωτικοποίησης δημοσίων αγαθών της μορφής αυτής, αναφέρθηκε πολύ
παλαιότερα και εύστοχα ο Νομπελίστας οικονομολόγος Ζόζεφ Στίγκλιτζ, ο
οποίος τόνισε ότι: «Οι εθνικοί ηγέτες πανευτυχείς ξεπουλούν τις
εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος…θα μπορούσες να δεις πώς
ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα
καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας», απλά και
μόνο γιατί οδήγησαν στην απαξίωση της εθνικής περιουσίας ή ακριβέστερα
όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, «επειδή ξύρισαν κάτι δις από την τιμή
πώλησης εθνικών περιουσιακών στοιχειών..». Αυτό το αποκαλεί ο Στίγκλιτζ,
στο πλαίσιο ενός λογοπαιγνίου, όχι ιδιωτικοποίηση αλλά «δωροδοποίηση»
(‘Briberization.' κατά τον όρο που χρησιμοποίησε). (Βλ. www.gregpalast.com/the-globalizer-who-came-in-from-the-cold/). Από
τα παραπάνω το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι το εξής: Ποιους
κανόνες ακολουθεί η προωθούμενη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα και
τι εύλογες σκοπιμότητες κρύβει αυτή η τάση;Ας Δούμε μερικά παραδείγματα....
ΟΤΑΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ....ΝΕΡΟ !!! Γενικός
Διευθυντής της Nestle: «Όσοι πιστεύουν ότι το Νερό Αποτελεί Δημόσιο
Αγαθό είναι Ακραίοι»!!! ( video )Χιλή:Η
Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλλε σαν δανειοδοτικό όρο στη χώρα εγγύηση
κέρδους 33% στη γαλλική εταιρία ύδρευσης Suez Lyonnaise des Eaux Αυστραλία:Το
1998 λίγο καιρό αφότου ανέλαβε την ύδρευση η γαλλική Suez Lyonnaise des
Eaux το νερό στο Σύδνεϋ βρέθηκε μολυσμένο από παράσιτα και
κρυπτοσπορίδια. Καναδας:Τουλάχιστον
7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αφού μολύνθηκαν από το βακτηριο E coli
στο Walkerton, Ontario ύστερα από τη ιδιωτικοποίηση του ελέγχου
ποιότητας του νερού που πέρασε στον έλεγχο της A&L Labs. Η εταιρία
χαρακτήρισε τα αποτελέσματα των ελέγχων «απόρρητη πνευματική ιδιοκτησία»
και αρνήθηκε να τα κοινοποιήσει. Μαρόκο:Οι καταναλωτές είδαν την τιμή του νερού να ανεβαίνει 3 φορές πάνω αφότου ιδιωτικοποιήθηκε η εταιρία ύδρευσης στην Casablanca. Αργεντινή:Όταν θυγατρική της Suez Lyonnaise des Eaux αγόρασε
την κρατική επιχείρηση νερού Obras Sanitarias de la Nacion, οι τιμές
διπλασιάστηκαν και η ποιότητα του νερού χειροτέρευσε. Η εταιρίας
αναγκάστηκε να αποχωρήσει όταν οι κάτοικοι μαζικά αρνήθηκαν να πληρώσουν
τους λογαριασμούς τους.Μ.Βρετανία:Οι
λογαριασμοί ύδρευσης και αποχέτευσης αυξήθηκαν κατά 67% μεταξύ 1989 και
1995. Το ποσοστό διακοπών των παροχών ανέβηκε κατά 177%
Ν.Ζηλανδία:Οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την εμπορευματοποίηση του νερού.Ν.Αφρική:Το
νερό έγινε απροσπέλαστο, πανάκριβο και μη ασφαλές όταν η εταιρία Suez
Lyonnaise des Eaux ανέλαβε την ύδρευση στο Johannesburg. Υπήρξαν
εκτεταμένες μολύνσεις και χιλιάδες άνθρωποι είδαν την παροχή τους να
διακόπτεται.Βολιβία:Το
1999 η Παγκόσμια Τράπεζα συστήνει ιδιωτικοποίηση της δημοτικής εταιρίας
ύδρευσης της Cochabamba, Servicio Municipal del Agua Potable y
Alcantarillado (SENIAPA). Αξιωματούχοι της τράπεζας απείλησαν ανοιχτά να
παρακρατήσουν 600 εκατομμύρια $ από την δανειακή σύμβαση αν η Βολιβία
δεν αποδεχόταν. Όπως έχει δείξει η ιστορία των ιδιωτικοποιήσεων, το νερό πάντα γυρνάει στην πηγή του. Η πρόσβαση στο νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα (ΟΗΕ 2010)