Ο Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν (Michael Clarke Duncan), ήταν ένας Αμερικάνος ηθοποιός του κινηματογράφου γνωστός κυρίως για το ρόλο του Τζον Κόφι στην ταινία ''Το Πράσινο Μίλι'' (The Green Mile, 1999), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1957 στο Σικάγο. Μεγάλωσε χωρίς πατέρα, μόνο με την μητέρα και μια αδελφή του. Πριν προταθεί για Όσκαρ, πριν αγγίξει τις καρδιές του κόσμου με τα δακρυσμένα του μάτια και το απαλό άγγιγμα του χεριού του, ο Michael Clarke Duncan έσκαβε χαντάκια στην εταιρεία φυσικού αερίου του Σικάγο.
Ήταν μια εντυπωσιακή παρουσία, γεμάτη δύναμη… αλλά εκπληκτικά ντροπαλός.
Η μητέρα του, που τον μεγάλωσε μόνη της, του έλεγε πάντα:
«Το κορμί σου είναι ένα δώρο, αλλά η αληθινή σου δύναμη είναι η τρυφερότητά σου.»
Για χρόνια δούλευε ως πορτιέρης σε νυχτερινά κλαμπ, προστατεύοντας διασημότητες.
Φύλαγε σώματα, ενώ ονειρευόταν να αγγίζει ψυχές στη μεγάλη οθόνη.
Αλλά κανείς δεν πίστευε σ’ αυτόν.
«Πολύ μεγαλόσωμος», έλεγαν.
Έλεγαν κι ότι είναι «πολύ καλός».
Η ιστορία λέει πως μια μέρα, στα γυρίσματα του Armageddon, ο Bruce Willis τον είδε να κλαίει.
Δεν ήταν υποκριτική.
Ήταν πόνος. Αλήθεια.
Και εκείνη τη στιγμή σύμφωνα με τον θρύλο ο Bruce κατάλαβε πως είχε βρει τον John Coffey: τον γλυκό γίγαντα, που φαινόταν τρομακτικός απέξω, αλλά μέσα του ήθελε μόνο να βοηθήσει.
Λένε ότι ο Michael έκλαιγε σε κάθε σκηνή του Πράσινου Μιλίου.
Δεν το έπαιζε θυμόταν.
Ίσως του έρχονταν στο νου τα λόγια της μητέρας του.
Ίσως τα βλέμματα των ξένων.
Ίσως το βάρος της παρεξήγησης.
«Η δύναμη δεν είναι να μπορείς να χτυπήσεις.
Μερικές φορές είναι να μπορείς να σταθείς όρθιος… χωρίς να λυγίσεις.»
Όταν πέθανε το 2012, ο κόσμος δεν θρήνησε για τους μυς του.
Τα δάκρυα έπεσαν για την ψυχή του.
Γιατί καμιά φορά, οι πιο μεγαλόσωμοι είναι και οι πιο ευαίσθητοι.
Και μερικές φορές, ένας γίγαντας δεν χρειάζεται να φωνάξει.
Αρκεί να βρεθεί κάποιος που να πιστέψει σ’ αυτόν......
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου