Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει στη πολιτική σκηνή, όχι σαν λυτρωτής, αλλά σαν ναυαγός του ίδιου του του εγωισμού.
Μετά από μήνες παρασκηνίου και ίντριγκας στον έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ έτσι
ώστε να μην μεγαλώσει αλλά να χαμηλώσει, παραιτείται από βουλευτής και
αναγγέλλει νέο κόμμα, χωρίς ποτέ να απαντήσει στο απλό ερώτημα. Γιατί
έφυγε.
Η
«επιστροφή» του λοιπόν δεν μυρίζει αυτοκριτική, αλλά αυτοσυντήρηση. Δεν
είναι το κάλεσμα ενός ηγέτη που θέλει να ενώσει, αλλά ενός ανθρώπου που
δεν άντεξε να βλέπει άλλον να κρατά το τιμόνι του πλοίου που θεωρεί
δικό του. Και αφού το σακάτεψε στα βράχια που το έριξε, τώρα
επιστρέφει…πηδώντας από τη γέφυρα.
Μόνο που το πλήρωμα μοιάζει γνώριμο: Νοτοπούλου,
Καραμέρος, Μπάρκας, Κόκκαλης, Μεϊκόπουλος, Κεδίκογλου, Μαμουλάκης,
Ψυχογιός, Τσαπανίδου, Ζαμπάρας, Παπαηλιού, Γεροβασίλη, Γιαννούλης. Το «παζλ» αναμένεται να ανανεώνεται συνεχώς, ειδικά όταν το εγχείρημα αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά. Ο κατάλογος μακρύς και θολός, σαν τις υποσχέσεις του καλοκαιριού. Το ερώτημα είναι ποιος θα
μείνει στη στεριά να κρατήσει το παλιό καράβι του ΣΥΡΙΖΑ και ποιος θα
ανέβει στο νέο ιστιοπλοϊκό του Τσίπρα. Γιατί η φουρτούνα μπορεί
να μην έχει κοπάσει, αλλά ο Αλέξης δείχνει να έχει ήδη απλώσει τα πανιά
του, με βλέμμα στραμμένο όχι προς το Καστελλόριζο, αλλά προς το… νέο
του brand. Κι αν κάτι έχει αποδείξει η πολιτική του θάλασσα, είναι πως οι «πιο όμορφες θάλασσες» συνήθως κρύβουν πιο επικίνδυνα ρεύματα.... 
newpost



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου