Λούμπεν προλεταριάτο και προδότες της τάξης μας υπήρχαν διαχρονικά και θα υπάρχουν πάντα, ειδικά σε εποχές όπου η οικονομική εξαθλίωση θεωρείται ατομική αποτυχία και όχι το νομοτελειακό αποτέλεσμα του καπιταλισμού.
Όταν το σύστημα σου κουνάει το δάχτυλο διαρκώς και με κάθε τρόπο προσπαθεί να σε κάνει να πιστέψεις πως για τη φτώχεια σου πρωτίστως φταις εσύ που δεν ήσουν "άριστος" και μετά φταίνε οι μετανάστες και οι αριστεροί.
Ο καθένας πατάει την νεοφιλελεύθερη μπανανόφλουδα κατασκευάζοντας τις δικές του ψευδαισθήσεις, είτε έχοντας κάποιο οικονομικό και πολιτισμικό κεφάλαιο, είτε δίχως αυτό.
Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω πιο απλά, στον μεγάλο αγώνα για τον σοσιαλισμό οι πιο δύσκολοι εχθροί μας υπήρξαν διαχρονικά οι άνθρωποι της τάξης μας. Έτσι και αλλιώς, με την αστική τάξη, δηλαδή με τους πραγματικούς ταξικούς μας εχθρούς, σπανίως συναντιόμαστε σε αυτή τη ζωή.....
Η κυρία που μας έκανε την "τονωτική ένεση", μετά το σοκ που υποστήκαμε από την συγκέντρωση εργαζομένων της Βιολάντα υπέρ του εργοδότη τους, είναι η Κύρια Στέλλα Φώλια που έγραψε στην σελίδα της:
"Εν θερμώ
Περνώντας με αυτοκίνητο από τα Δικαστήρια Τρικάλων, κοντά στο σπίτι μου, έπεσα πάνω σε συγκέντρωση 80 ατόμων με πανό που έγραφαν ντροπή, αξιοπρέπεια κ.ά. Οι εργαζόμενοι της Βιολάντα, νέα παιδιά οι περισσότεροι συμπαραστέκονταν στο αφεντικό τους που κατέθετε. Τι ντροπή. Κατέβηκα και άρχισα να τους φωνάζω. Ένας κάμεραμαν μου είπε να φύγω γιατί θα με δείρουν. Οι μπάτσοι χλιαροί.
"Ντράπηκε και η ντροπή, λακέδες των αφεντικών, πάνω στα πτώματα 5 γυναικών, δουλεύετε και νομίζετε ότι σας κάνουν χάρη, θα ζήσετε σαν δούλοι, πώς θα αντικρίσετε τα παιδιά σας", τέτοια. Έμειναν παγωμένοι σαν να τα άκουγαν πρώτη φορά. Στο τέλος ένας-δύο κινήθηκαν προς το μέρος μου, αλλά ήμουν σαν να γύριζα από μάθημα πολεμικών τεχνών. Ένιωσα ότι αν δεν μίλαγα θα γύριζα σπίτι και θα έφτυνα στον καθρέφτη.
Να μιλάμε, παιδιά. Να υπάρχουμε παντού και με όλους τους τρόπους. Ειδικά σ' αυτές τις σκοτεινές εποχές".
Υποκλίνομαι Κυρία μου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου