Υπήρχε μια φράση που επαναλάμβανα συχνά στους φίλους και συνεργάτες μου, τότε που η πολιτική δεν είχε γίνει ακόμα επάγγελμα καριέρας, αλλά ευθύνη:
«Σκάλα που δεν μπορείς να κατέβεις, μην την ανεβαίνεις.»
Σήμερα, αν κοιτάξει κανείς γύρω του, θα καταλάβει γιατί αυτή η φράση ακούγεται σχεδόν προφητική.
Ζούμε την εποχή των εύκολων ανόδων.
Ανθρώπων που βρέθηκαν ψηλά χωρίς να έχουν μάθει ποτέ να περπατούν χαμηλά.
Που μπέρδεψαν την εξουσία με την ασυλία και τη θέση με την ιδιοκτησία.
Ανεβαίνουν γρήγορα. Πολύ γρήγορα.
Με δημόσιες σχέσεις, με μηχανισμούς, με «πλάτες».
Αλλά ξεχνούν κάτι απλό:
Ότι η κάθοδος είναι πάντα πιο δύσκολη από την άνοδο.
Και κυρίως… δεν είναι ποτέ ιδιωτική υπόθεση.
Γίνεται μπροστά σε όλους.
Σήμερα βλέπουμε συμπεριφορές που δεν θα περνούσαν ούτε από την πόρτα παλιάς κομματικής οργάνωσης.
Αλαζονεία χωρίς αντίκρισμα.
Αποφάσεις χωρίς κοινωνικό μέτρο.
Ανθρώπους που μιλούν για τους πολλούς χωρίς να έχουν ζήσει ποτέ σαν αυτούς.
Και κάπου εκεί αρχίζει ο κατήφορος.
Όχι γιατί πέφτει η κυβέρνηση.
Αλλά γιατί πέφτει η αξιοπιστία.
Και όταν χαθεί αυτή, καμία επικοινωνία δεν τη σώζει.
Η πολιτική δεν τιμωρεί πάντα άμεσα.
Αλλά δεν ξεχνά ποτέ.
Και όταν έρθει η ώρα της καθόδου, τότε φαίνεται η αλήθεια:
ποιοι μπορούν να σταθούν όρθιοι και ποιοι ψάχνουν τρόπο διαφυγής.
Γι’ αυτό, όσο κι αν ακούγεται παλιό, κρατήστε το:
Μην ανεβαίνετε σκάλες που δεν μπορείτε να κατεβείτε.
Γιατί αν δεν κατέβετε μόνοι σας… θα σας κατεβάσουν.
Και τότε δεν θα φταίει η συγκυρία.
Θα φταίει η επιλογή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου