Ο 20χρονος είχε ζητήσει βοήθεια από την αστυνομία 4 φορές, διότι ο δειλός φονιάς τον είχε απειλήσει με όπλο και στο παρελθόν. Ο δικηγόρος του δήλωσε ότι ΔΕΝ το είχε προσχεδιάσει και γύριζε από κοινωνική εκδήλωση όταν τυχαία συνάντησε το θύμα.
Και ρωτώ εγώ… που βρήκε το όπλο ? Από πότε πηγαίνει κάποιος σε κοινωνικές εκδηλώσεις με κουμπούρια ?
Γιατί μετά από 4 καταγγελίες δεν πήγε η αστυνομία να κάνει φύλλο και φτερό την οικία του δειλού φονιά και να κατασχέσει το όπλο ?
Ακόμα πιο εξοργιστικό είναι ότι ο φονιάς επικαλείται διαρκή ψυχική επιβάρυνση και την αίσθηση αδιεξόδου που βίωνε λόγω απουσίας ουσιαστικής εξέλιξης στη δικαστική διερεύνηση του τροχαίου και ενίσχυε την οργή και την απογοήτευσή του. Οι αυτόπτες μάρτυρες που ήταν μπροστά στο περιστατικό, είπαν ότι η
γυναίκα του οδηγούσε. Και όταν πέθανε που τον είχε πυροβολήσει, βγήκε έξω και φώναζε “ρίξε του και άλλο μέχρι να ψοφήσει”.....
Λεβεντιά είναι να τελειώνεις με την κουλτούρα της παραβατικής, μεθυσμένης κι επικίνδυνης οδήγησης ως απόδειξη μαγκιάς κι «αντρισμού». Ακόμα κι από παιδιά ή εφήβους σε πολλές περιπτώσεις.
Λεβεντιά δεν είναι να είσαι φονιάς, τραμπούκος, κακοποιητής, stalker, εκβιαστής, κοινός μαλάκας.
Λεβεντιά είναι να τελειώνεις με την κουλτούρα του αλκοολισμού, τα ρακοκάζανα, τις κούπες που έχουν καταστρέψει ζωές και ζωές, που αφορά ακόμα κι ανήλικους.
Λεβεντιά δεν είναι να κουβαλάς ακόμα και στις κηδείες και στα μνημόσυνα κουμπούρια λες κι είσαι μαφιόζος επί τω έργω, δεν είναι να έχεις ολόκληρο οπλοστάσιο στο σπίτι σου λες κι είσαι τρομοκράτης, δεν είναι οι μπαλοθιές, οι χιλιάδες αδέσποτες σφαίρες σε κάθε κοινωνική εκδήλωση που μετατρέπει το χωριό σε πολεμικό τοπίο.
Λεβεντιά είναι να μάθεις να μιλάς, να συντονίζεσαι με το συναίσθημα σου και να το επικοινωνείς, να σέβεσαι τον διπλανό σου, να σκέφτεσαι τους γύρω σου, να σε νοιάζει η ασφάλειά τους, να είσαι στοιχείο σεβασμού, ειρήνης κι αξιοπρέπειας μέσα στην κοινωνία όχι ο φόβος κι ο τρόμος.
Λεβεντιά δεν είναι οι παραοικονομίες, οι συμμορίες των ναρκωτικών, τα λαθραία, οι βεντέτες, οι πουστίες με τους πολιτικούς, τα κλεμμένα λεφτά από το δημόσιο ταμείο, τα ρουσφέτια, τα βύσματα, οι εγκληματικές οργανώσεις.
Λεβεντιά είναι η τίμια δουλειά, ο ιδρώτας κι ο κάματος, να κοιμάσαι με την συνείδησή σου καθαρή το βράδυ, να μην έχεις ανάγκη κανέναν, να έχεις το μέτωπό σου καθαρό όταν βγαίνεις στην κοινωνία.
Λεβεντιά δεν είναι η επίδειξη πλούτου, τα ακριβά αμάξια –τα τανκς- στους χωματόδρομους, τα πλούσια γλέντια, τα κεράσματα με ξένο κόπο.
Λεβεντιά είναι η ταπεινότητα, η σεμνότητα, ο ολιγαρκής βίος, ο ποιοτικός, ο ανιδιοτελής, ο ακέραιος.
Λεβεντιά είναι να δίνεις, όχι να αρπάζεις.
Και λεβέντης δε γεννιέσαι. Δεν αφορά τον τόπο που τα βρήκαν οι γονείς σου, το μέρος που έτυχε να γεννηθείς. Τι ναρκισσισμός είναι αυτός. Όχι. Λεβέντης γίνεσαι, η ζωή σε κάνει, οι επιλογές σου, οι στάσεις σου, η θέση σου, στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα. Λεβέντης δεν αυτοανακηρύσσεσαι, λεβέντη θα σε πούνε οι άλλοι. Δεν αφορά τον τόπο, αφορά εσένα.
Αλλιώς αυτό που εσύ το λες λεβέντη, όλοι οι άλλοι το λέμε κάθαρμα.....
Με στοιχεία από Είμαι εξοργισμένος με την ευκολία που κάποιοι άνθρωποι σπεύδουν να δικαιολογήσουν την αυτοδικία. Η πράξη αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ακόμα και στις περιπτώσεις που το δικαστικό σύστημα αποτυγχάνει να τιμωρήσει κάποιον που αφαίρεσε μια ζωή με δόλο. Η αυτοδικία δεν αποτελεί δείγμα λεβεντιάς. Αντίθετα, αποτελεί ντροπή για την Κρήτη και τις αξίες της. Ως γονιός, οφείλω να είμαι αυστηρός απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις. Παρόλο που σέβομαι βαθιά τον πόνο αυτών των ανθρώπων, είμαι βέβαιος πως αν το ίδιο το παιδί τους μπορούσε να δει τους γονείς του να δολοφονούν τον φίλο του, θα ένιωθε μόνο ντροπή.
Το ένα ήταν ατύχημα. Το άλλο ήταν δολοφονία.
Λεβεντιά
δεν είναι να κυκλοφορείς με κουμπούρια και να αποδίδεις δικαιοσύνη
ανάλογα με τη συναισθηματική σου κατάσταση ή το πόσο έχεις πιει. 
Λεβεντιά είναι να τελειώνεις με την κουλτούρα της παραβατικής, μεθυσμένης κι επικίνδυνης οδήγησης ως απόδειξη μαγκιάς κι «αντρισμού». Ακόμα κι από παιδιά ή εφήβους σε πολλές περιπτώσεις.
Λεβεντιά δεν είναι να είσαι φονιάς, τραμπούκος, κακοποιητής, stalker, εκβιαστής, κοινός μαλάκας.
Λεβεντιά είναι να τελειώνεις με την κουλτούρα του αλκοολισμού, τα ρακοκάζανα, τις κούπες που έχουν καταστρέψει ζωές και ζωές, που αφορά ακόμα κι ανήλικους.
Λεβεντιά δεν είναι να κουβαλάς ακόμα και στις κηδείες και στα μνημόσυνα κουμπούρια λες κι είσαι μαφιόζος επί τω έργω, δεν είναι να έχεις ολόκληρο οπλοστάσιο στο σπίτι σου λες κι είσαι τρομοκράτης, δεν είναι οι μπαλοθιές, οι χιλιάδες αδέσποτες σφαίρες σε κάθε κοινωνική εκδήλωση που μετατρέπει το χωριό σε πολεμικό τοπίο.
Λεβεντιά είναι να μάθεις να μιλάς, να συντονίζεσαι με το συναίσθημα σου και να το επικοινωνείς, να σέβεσαι τον διπλανό σου, να σκέφτεσαι τους γύρω σου, να σε νοιάζει η ασφάλειά τους, να είσαι στοιχείο σεβασμού, ειρήνης κι αξιοπρέπειας μέσα στην κοινωνία όχι ο φόβος κι ο τρόμος.
Λεβεντιά δεν είναι οι παραοικονομίες, οι συμμορίες των ναρκωτικών, τα λαθραία, οι βεντέτες, οι πουστίες με τους πολιτικούς, τα κλεμμένα λεφτά από το δημόσιο ταμείο, τα ρουσφέτια, τα βύσματα, οι εγκληματικές οργανώσεις.
Λεβεντιά είναι η τίμια δουλειά, ο ιδρώτας κι ο κάματος, να κοιμάσαι με την συνείδησή σου καθαρή το βράδυ, να μην έχεις ανάγκη κανέναν, να έχεις το μέτωπό σου καθαρό όταν βγαίνεις στην κοινωνία.
Λεβεντιά δεν είναι η επίδειξη πλούτου, τα ακριβά αμάξια –τα τανκς- στους χωματόδρομους, τα πλούσια γλέντια, τα κεράσματα με ξένο κόπο.
Λεβεντιά είναι η ταπεινότητα, η σεμνότητα, ο ολιγαρκής βίος, ο ποιοτικός, ο ανιδιοτελής, ο ακέραιος.
Λεβεντιά είναι να δίνεις, όχι να αρπάζεις.
Και λεβέντης δε γεννιέσαι. Δεν αφορά τον τόπο που τα βρήκαν οι γονείς σου, το μέρος που έτυχε να γεννηθείς. Τι ναρκισσισμός είναι αυτός. Όχι. Λεβέντης γίνεσαι, η ζωή σε κάνει, οι επιλογές σου, οι στάσεις σου, η θέση σου, στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα. Λεβέντης δεν αυτοανακηρύσσεσαι, λεβέντη θα σε πούνε οι άλλοι. Δεν αφορά τον τόπο, αφορά εσένα.
Αλλιώς αυτό που εσύ το λες λεβέντη, όλοι οι άλλοι το λέμε κάθαρμα.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου