Η Ελλάδα είναι μια ευτυχισμένη χώρα.
Ποια χρεωκοπία, ποιοι αυτόχειρες, ποιοι άστεγοι και ποιοι άνεργοι;
Εξόν και αν εννοούμε τη χρεοκοπία του στοχασμού, τους αυτόχειρες της ποίησης, τους άστεγους των ιδεών και τους άνεργους των οραμάτων.
Γιατί εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της Κρίσης.
Τα υπόλοιπα είναι ήλιος, θάλασσα και κώλος…
Σαν την Ελλάδα της χρεωκοπίας, δεν έχει!
Κι οχι δηλαδή ότι είναι πραγματικά η χώρα του ελεύθερου έρωτα.
Όχι!
Ούτε γι’ αυτό δεν είμαστε ικανοί.
Η “απελευθέρωση” και το “γκρέμισμα των ταμπού” είναι αποκλειστικά υπόθεση του Σαββατοκύριακου.
Δευτέρα πρωί, ξανακλείνουν τα πόδια και οι πάντες επιστρέφουν στα πρέπει τους.
Πλήν των επαγγελματιών της πρόκλησης, όλα τα άλλα ξεφρωνημένα που πετάνε τα βρακάκια τους στους πάγκους των μπάρ, θα τα βρείτε μετά από λίγα χρόνια εγκλωβισμένα σε αδιέξοδους γάμους, ασφυκτικές οικογένειες, κακοπληρωμένες δουλειές, παραφρονημένες πεθερές και αδηφάγα σόγια.
Συμπεριφέρονται σαν σκύλες, για να καλύψουν τον εσωτερικό τρόμο τους πως είναι απλώς κατοικίδια…
Και οι ξαπλώστρες δωρεάν!
Η Ελλάδα έχει κολλήσει στη μούρη της, τη μάσκα αυτών ακριβώς που έρχονται εδώ για να βγάλουν τα χειρότερα ένστικτά τους.
Στον Κάβο, στα Μάλλια, στην Χερσόνησο, στη Μύκονο, στη Ρόδο, καταφτάνουν κάθε χρόνο εκατομμύρια φτωχών και καταπιεσμένων ανθρώπων, που τους έχουν πείσει οτι σ’ αυτό εδω το μπουρδέλο, όλα επιτρέπονται.
Μεθάνε, ξερνούν, σέρνονται, γαμιούνται, ξεβρακώνονται, αλυχτάνε προσπαθώντας στις πέντε-δέκα μέρες που έχουν αγοράσει κοψοχρονιά από τους τουριστικούς πράκτορες, να λησμονήσουν το ποιοί πραγματικά είναι και πόσο μίζερα κυλά η ζωή τους.
Χύνουν την απελπισία τους και τον τρόμο του Μηδενός τους, κάπου μακριά από το δικό τους το σπίτι, εκεί όπου κανείς δεν θα τους γνωρίζει κι όπου θα μπορούν άνετα να νιώθουν σαν ασκιά γεμάτα πάθη, χωρίς όνομα, χωρίς αξίες, χωρίς ιστορία.
Κι όταν γυρνάνε στις χώρες τους, το παίζουν παναγίες, μιας και τα κατάφεραν επιτέλους να ξεχαρμανιάσουν.
Οπως ο κάθε πελάτης των μπουρδέλων, που μπορεί να νιώθει άνετα, επειδή δεν χρειάζεται να λογαριάσει την πουτάνα, παρά μόνον ως τρύπα πλασμένη για την ικανοποίησή του.
Και φεύγοντας, φτύνει στο κρεβάτι της.
Αυτή τη φτυσιά, εμείς την έχουμε πάρει και την έχουμε κάνει προσωπείο.
Ενσωματώσαμε την αηδία αυτών που μας γαμάνε επι πληρωμή.
Μετατρέψαμε σε “στυλ” το ξεχαρμάνιασμα των απανταχού καταπιεσμένων και εγκαθιδρύσαμε ως αισθητική, την ασχήμια εκείνων που δεν αντέχουν τον εαυτό τους…
Δεν είμαστε απλώς χώρα διακοπών, ενα απέραντο resort center.
Είμαστε χώρα πτυελοδοχείο.
Μια απέραντη ξαπλώστρα, που δίδεται δωρεάν…
Οτι μας αρέσει, οτι ονειρευόμαστε, οτι προσδοκάμε, οτι νοσταλγούμε, μπορούν να χωρέσουν σε ένα συνοικιακό γυμναστήριο.
Οτι πιστεύουμε οτι αξίζει να προβάρουμε ως το Εγώ μας, είναι μια εικόνα παρμένη απο τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Είμαστε και γαμώ τα παιδιά!
Hot Greece
Καραγουστάρω! Hot Greece! Η χώρα της ανεμελιάς και του κουραδοκόφτη.
Το μόνο λάβαρο που μας ταιριάζει πιά, είναι το στρίνγκ…
Αλλά πόσο κρατάει ένας κώλος, ρε παιδιά; Ίσαμε τα τριάντα; Ίσαμε τα τρινταπέντε; Βία, Ίσαμε τα σαράντα…
Και μετα;
Μετά, η κυτταρίτιδα…
Κι όσο πιο πολύ βαθαίνει η κρίση, τόσο πιο πολύ σφίγγουμε τους κοιλιακούς μας.
Τη γύμνια των ιδεών μας, την έχουμε μπερδέψει με τη γύμνια των κορμιών μας. Ακούμε πως η Ελλάδα κινδυνεύει να βγεί από τη σκηνή της ιστορίας και νομίζουμε οτι αυτό που χρειάζεται είναι σύσφιγξη και δίαιτα, για να της χωρέσει το μαγιώ…
Ετσι γίνεται και με τους λαούς.
Ή κλείνουν συμβόλαιο με την αιωνιότητα ή πεθαίνουν.
Οπως και στους μεγάλους έρωτες, δεν χωράει εδώ ήξεις αφίξεις και ναι μεν αλλλά και καλά είμαστε τώρα αλλά άσε να δούμε…
Ή είναι ή δεν είναι.
Ή το παν ή το τίποτα.
Δεν μπορείς να ξεγελάς τον εαυτό σου με το: “ενταξει, τωρα την κουτσοβγάζουμε, για αύριο έχει ο θεός…”
Γιατί όλη η Ελλάδα είναι σήμερα στις παραλίες και ξεσαλώνει. Σαν να μην βυθίζεται το καράβι. Σαν να μην την έχουνε ζώσει οι βάρβαροι από παντού.
Ενας ωραίος και σφιχτός κώλος έχει ημερομηνία λήξεως. Κι άμα στηρίξεις τη ζωή σου απάνω του, θα ρθει η ώρα που η ζωή σου θα κρέμεται σαν σταφιδιασμένο κωλομάγουλο.
Και θα την κοιτάς εσύ ο ίδιος και θα την φτύνεις…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου