Ένα ξέφραγο αμπέλι ήταν η χώρα. Όμως ποτέ άλλοτε τόσο ξέφραγο.
Ποτέ τόσο απών και αναποτελεσματικός ο κρατικός μηχανισμός.
Ποτέ τόσο αδιάφοροι και κυνικοί οι κυβερνώντες.
Ποτέ τόσο απών πρακτικά και παρών εικονικά ο πρωθυπουργός.
Ποτέ τόση προπαγάνδα, τόση χειραγώγηση, τόση ξεδιαντροπιά.
Αν δε δείξεις τον πύρινο όλεθρο, δεν υπάρχει.
Αν δε δείξεις τα νοσοκομεία της κόλασης, δεν υπάρχουν.
Αν δε δείξεις τα σχολεία της ντροπής, δεν υπάρχουν.
Η μαγική εικόνα αντικαθιστά την πραγματική.
Ένας ζόφος.
Αλλά υπάρχουν λαοί και λαοί.
Κάθε λαός διαλέγει τον ζόφο, την καταστροφή, τον ραγιαδισμό, την περηφάνια, την πρόοδο, την ευημερία που του αξίζει. Εμείς σήμερα έχουμε τη βαριά μοίρα να μειοψηφούμε - απέραντα μονάχοι -
σε μία χώρα που πήρε άλλο δρόμο από τις προσδοκίες και τους αγώνες των
πατεράδων μας.
Τότε το παιχνίδι ακόμα παιζόταν. Τώρα κρίθηκε. Σήμερα που καίγεται - πάλι - η μισή Ελλάδα, δύο χρόνια μόλις μετά τις
στάχτες του 2021, μη ρωτάτε «πού είναι το Κράτος». Εκεί που του
ζητήσατε είναι. Και μην ψάχνετε για εμπρηστές. Οι εμπρηστές της χώρας μας
ήμασταν εμείς στην κάλπη.....
Όπως και να το κοιτάξεις, απ' όπου και να δείς την εικόνα, είναι αποκαρδιωτική. Κύριοι, καλημέρα. Κάψτε, κύριοι. Φωτιά!
Κάψτε λοιπόν. Μαρτύριο το λίγο-λίγο, μαρτύριο το ''κάθε χρόνο'', κάψτε τα όλα να τελειώνουμε.
Κάψτε βουνά, κάψτε νησιά, κάψτε τη θάλασσα και τον αέρα.
Κάψτε τα ζώα,
τ’ άλογα, τα σκυλιά, τους γάτους, κάψτε τα δέντρα, τα λουλούδια, τα
φυτά, κι ύστερα πείτε ότι....τουλάχιστον δεν πέθανε κανείς. Κάψτε τα σπίτια
κι όση νοσταλγία κουβαλάνε στα ντουβάρια τους, κάψτε τις αναμνήσεις
μιας ζωής, τόσων ανθρώπων τόση μνήμη, κι ύστερα πείτε τους για αποζημίωση
(και περιμένετε να δείτε αν θα το χάψουνε).
Κάψτε ο,τι καίγεται: και τα νησιά, και τα χωριά, τα δάση και τα μονοπάτια. Κι όσο το καλοσκέφτομαι, γιατί να σταματήσετε μονάχα εκεί;
Κάψτε το Φοινικόδασος και την Κοιλάδα με τις Πεταλούδες. Κάψτε το
Βίκο και το Απολιθωμένο Δάσος. Κάψτε τη Δαδιά, τη Βάλια Κάλντα και τη
Σαμαριά. Κάψτε τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο και το ναό στο Σούνιο.
Κάψτε
την Κνωσό και τους Δελφούς, κάψτε το Μιστρά και τη Μονεμβασιά, κάψτε την
Πύλη των Λεόντων και τους Τάφους του Ατρέα. Κι ύστερα μπείτε στην Αθήνα, μπείτε στα σπίτια και στα μαγαζιά, φουντώστε τα με φλόγες που θα ζήλευαν οι Πέρσες, κι οι Αχαιοί, κι ο Νέρωνας.
Κάψτε τη Λεωφόρο, το Καραϊσκάκης, την Αγιά Σοφιά της ΑΕΚ. Κάψτε το
ΣΕΦ, και το ΟΑΚΑ, και τα θέατρα της πόλης. Κάψτε το Μέγαρο και την
Πινακοθήκη, κάψτε την Αλεξάνδρας και την Κατεχάκη, κάψτε την Καλλιθέα
και τα Πετράλωνα, την Πλάκα, το Μοναστηράκι και το Σύνταγμα.
Κάψτε ο,τι καίγεται, κάψτε ο,τι γίνεται κι ο,τι δεν γίνεται, κι ύστερα διώξτε. Διώξτε τους πυροσβέστες, τους διασώστες, τους εθελοντές και τους πιλότους.
Διώξτε τους, κι όσο χρήμα βρείτε δώστε το για εμπρηστές, δώστε το γι’
άχρηστους καρεκλοκένταυρους και θλιβερές δικαιολογίες. Δικαιολογίες…
Ό,τι
πιστεύει ο κόσμος δεν μπορεί να' ναι δικαιολογία, μπορεί; Ό,τι πιστεύει
ο κόσμος ο πολύς γίνεται αλήθεια. Κι αλήθεια, θα το πιστέψουνε κι αυτό
το παραμύθι. Και τούτη την αλήθεια, ότι κι αυτό τυχαίο ήταν, ότι κι αυτό
η φύση το' στειλε, πως δεν υπήρχε τρόπος να γλυτώσει από τις φλόγες μια
χώρα ολόκληρη. Γι’ αυτό σας λέω, κάψτε τα! Κάψτε να πάει στο διάολο,
μια και καλή, τα πάντα, να ξεμπερδεύουμε. Και μόνο μην ξεχάσετε την
τελευταία χάρη. Τη χάρη στο Σαραμάγκου.
Κάψτε μαζί και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε.....
Με στοιχεία από ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου