Δεν λύγισε .... Ούτε έκλαψε όταν του έσπαγαν το πόδι οι βασανιστές του και τον έθαβαν ζωντανό για παραδειγματισμό στην Μακρόνησο .....
Όταν τον πέταξαν μέσα σε έναν βόθρο στην Ικαρία .....
Όταν έστηναν εικονική εκτέλεση στην Ζάτουνα .....
Όταν έβηχε κι έφτυνε αίμα στον Ωρωπό ....
Τίποτα από όλα τούτα δεν στάθηκε ικανό να λυγίσει την αδάμαστη ψυχή .... Το αδάμαστο πνεύμα του ....
Κι όμως ..... Χρόνια πολλά μετά στις 19/6/1917, ήρθε μια και μόνη στιγμή που ο βράχος αυτός έσπασε ..... Η αδούλωτη ψυχή του λύγισε .... Ο μεγάλος μας Μίκης Θεοδωράκης ξέσπασε σε λυγμούς όταν η ορχήστρα κι οι χορωδοί ολοκλήρωναν την "Άρνηση" του Γιώργου Σεφέρη στην συναυλία που έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο προς τιμή του .... Λύγισε όταν δεκάδες χιλιάδες θεατές όρθιοι τον χειροκροτούσαν και τον αποθέωναν .....
Έτσι ήταν .... Έτσι είναι ..... Έτσι θα είναι παντοτινά ..... Έρχεται εκείνη η στιγμή που κι οι Μύθοι .... τα σύμβολα λυγίζουν κι αφήνουν ελεύθερα τα δάκρυα τους ....
Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν μια ολόκληρη Ελλάδα.
Έκανε την ποίηση τραγούδι, τον πόνο μελωδία και τους αγώνες ενός λαού μουσική. Με το έργο και τη ζωή του έδωσε φωνή στη δημοκρατία, στην ελευθερία, στην αξιοπρέπεια και στην ειρήνη, ενώ ταξίδεψε το Ελληνική υπερηφάνεια σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Έφυγε ένας άνθρωπος, αλλά έμεινε ένας ολόκληρος πολιτισμός.
Και όσο θα ακούγεται η μουσική του, η Ελλάδα θα θυμάται, θα συγκινείται και θα στέκεται πιο περήφανη... Με το κεφάλι ψηλά ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου