Πατρίδα - Θρησκεία - Οικογένεια. Οι μετανάστες και τα γουόκ που θα χαλάσουν τον μπολιτισμό μας.
Μίχος, Λιγνάδης, Γεωργιάδης, Λεύκοβιτς, Κουλουμπής Παρίσης, παιδοβιαστής μπάτσος της Βουλής, όλοι προστατευόμενοι από την ΝΔ και άλλα πολλά ακόμη τέτοια παλιοτόμαρα με ακριβά κουστούμια, με συζύγους και παιδιά και σταυροπροσκυνήματα, δήθεν "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια" για βιτρίνα, συμμορία της γραβάτας και του κολλάρου.

Σε μια κυβέρνηση φίλων παιδεραστών και δολοφόνων και εκβιαστών.
Τα αποβράσματα είναι χρήσιμα....
Παριστάνουν τους "Άριστους" και τους τιμητές και έχουν και μούτρα να μιλούν και να διεκδικούν την ψήφο των Συμπολιτών τους για να κυβερνούν!Δεν πρέπει απλά να πάνε σπίτια τους.
Κατ' αρχάς είναι όλο το πλαίσιο δικό τους. Καπιταλιστική σαπίλα που γεννάει τέρατα.
Αλλά είναι κι αυτοί οι ίδιοι.
Και βέβαια πάντα τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού.
Ανεξάρτητα αν μπορεί ή αν θέλει η γυναίκα, όλα οφείλουν να γεννιούνται, είναι αμαρτία απ το θεό κάτι άλλο.
Ας πεινάνε, ας εκμεταλλεύονται, ας χτυπιούνται, ας βιάζονται, ας δολοφονούνται.
Σιχάματα. Υποκριτικά καθάρματα.
Μία κοινωνία σε κτηνώδη παράκρουση και καθολική παρακμή, σωματοποιημένα ζόμπι δίχως ψυχή, δίχως πνεύμα και δίχως καρδιά.
Το πιο τέλειο υπόστρωμα για μια λούμπεν οικονομική και πολιτική εξουσία.
Μια κοινωνία θεαματικών ομοιωμάτων που σκρολάρουν, πετώντας από πάνω τους το γενικευμένο έγκλημα που έχει γίνει συνήθεια, όπως και τις ευθύνες που έχουν ως άτομα και πολίτες. Στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε άτομα, ούτε πολίτες,, αλλά όχλος.
Όπως είπα και πιο πάνω, όσο η οικονομική, κοινωνική και συνολικά συστημική κρίση βαθαίνει τόσο οι λούμπεν εκδηλώσεις θα αυξάνονται και θα μεγιστοποιούνται.
Μήπως αν, όπως έλεγε ο Μπακούνιν, η χαρά της καταστροφής είναι χαρά δημιουργική, τότε μάλλον η μόνη λύση είναι να μηδενίσουμε το κοντέρ.
Και αυτό ναι δεν είναι μια μηδενιστική εξέγερση. Μηδενισμός είναι αυτό που ζούμε..., και αλίμονο αν συνεχίσει έτσι.

Στις φωτογραφίες ο σκατάνθρωπος που όπως και όλοι οι σκατάνθρωποι το παίζουν ούλτρα πατριώτες και χριστιανοί, ενώ δεν είναι παρά φασισταριά... Και ως τέτοια τους δίνει κάλυψη το κράτος και το σύστημα. Όπως και ο Τζορτζ Όργουελ στις τελευταίες γραμμές της «Φάρμας των Ζώων», μια κοιτάζω τους ανθρώπους, μια κοιτάζω τα γουρούνια, μια κοιτάζω πάλι τους ανθρώπους, μια κοιτάζω πάλι τα γουρούνια… και στο τέλος αδυνατώ να διακρίνω ποιοι είναι οι άνθρωποι και ποια είναι τα γουρούνια. Σιχαίνομαι να συνεχίσω.....





Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου