Την ώρα που τα νοσοκομεία υπολειτουργούν, τα σχολεία στενάζουν από ελλείψεις και οι αγρότες εγκαταλείπουν τη γη τους, το ελληνικό κράτος σκορπά δισεκατομμύρια ευρώ σε φρεγάτες και εξοπλισμούς. Όχι για να στηρίξει την κοινωνία, αλλά για να συντηρήσει μια πολιτική βιτρίνας «ισχύος», αποκομμένης από την πραγματικότητα.
Τρεις φρεγάτες Belharra, μια τέταρτη στον δρόμο, συνολικό κόστος που αγγίζει ή ξεπερνά τα 4 δισεκατομμύρια ευρώ. Και όλα αυτά σε μια χώρα που δεν έχει ανθρώπους. Δεν έχει επαρκείς μισθούς για στρατιωτικούς, δεν έχει προσωπικό να στελεχώσει κρίσιμες δομές, δεν έχει σχέδιο για τη δημογραφική της κατάρρευση.
Τι να τα κάνεις τα όπλα όταν δεν έχεις ανθρώπους;
Τι να την κάνεις τη φρεγάτα του ενός δισεκατομμυρίου, όταν: Ο γιατρός φεύγει στο εξωτερικό.
Ο νοσηλευτής εξουθενώνεται για μισθούς ντροπής.
Ο δάσκαλος μετακινείται από άκρη σε άκρη της χώρας για να επιβιώσει.
Ο αγρότης πνίγεται στα χρέη, στις φυσικές καταστροφές και στην αδιαφορία.
Ποιος θα υπηρετήσει αυτές τις φρεγάτες;
Με ποιους ανθρώπους; Με ποιες αποδοχές; Με ποια προοπτική ζωής;
Η άμυνα δεν είναι σίδερα και πύραυλοι. Άμυνα είναι η κοινωνία που αντέχει. Και αυτή σήμερα εξαντλείται.
Όπλα πληρωμένα από τον ελληνικό λαό, χαρισμένα στο εξωτερικό.
Σαν να μην έφταναν οι πανάκριβες αγορές, η Ελλάδα χάρισε πολεμικό υλικό στην Ουκρανία - όπλα που είχαν ήδη πληρωθεί από τον ελληνικό λαό, μέσα από φόρους, περικοπές και λιτότητα δεκαετιών.
Αυτός ο εξοπλισμός δεν περίσσευε.
Αφαιρέθηκε από τα αποθέματα της χώρας και παρουσιάστηκε ως «διπλωματική συνεισφορά», ενώ στην πράξη αποτέλεσε άμεση αποδυνάμωση της εθνικής άμυνας. Και φυσικά, η «αντικατάστασή» του σημαίνει νέες αγορές, νέα δισεκατομμύρια, νέο βάρος για τον φορολογούμενο.
Πληρώσαμε τα όπλα. Τα χαρίσαμε, και τώρα πληρώνουμε ξανά για να τα αντικαταστήσουμε.
Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι λογική σπατάλης χωρίς λογοδοσία.
Λιτότητα για την κοινωνία, λεφτά για πολέμους
Την ίδια στιγμή που στέλνονταν όπλα στο εξωτερικό:
Οι αγρότες άκουγαν για «δημοσιονομικούς περιορισμούς».
Η παιδεία «δεν αντέχει άλλες προσλήψεις».
Τα νοσοκομεία λειτουργούν με προσωπικό ασφαλείας.
Οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα.
Για όπλα, όμως, λεφτά πάντα υπάρχουν. Για ανθρώπους, ποτέ.
Δεν είναι άμυνα. Είναι πολιτική επιλογή σπατάλης.
Ας ειπωθεί καθαρά:
Αυτές οι επιλογές δεν ενισχύουν την ασφάλεια της κοινωνίας. Δημιουργούν μια χώρα βαριά οπλισμένη αλλά κοινωνικά απογυμνωμένη. Ένα κράτος με φρεγάτες τελευταίας τεχνολογίας και ταυτόχρονα άδεια νοσοκομεία και σχολεία.
Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει επειδή δεν έχει αρκετά όπλα.
Κινδυνεύει επειδή:
Χάνει ανθρώπους.
Απαξιώνει την εργασία.
Εγκαταλείπει την παραγωγή. Υποθηκεύει το μέλλον της.
Η πραγματική άμυνα είναι αλλού
Αν τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών και των «δωρεών» όπλων πήγαιναν:
Στην αγροτική παραγωγή.
Στη δημόσια παιδεία.
Στο ΕΣΥ.
Στους νέους και στις οικογένειες, τότε η χώρα θα ήταν πιο ασφαλής από οποιαδήποτε φρεγάτα.
