Στη Βενεζουέλα ήταν δήθεν ναρκέμπορος σύμφωνα με την χρόνια προπαγάνδα των ΗΠΑ.
Στη Ρωσία είναι εισβολείς ''κακοί'' και πρώην κομμουνιστές που δεν αφήνουν ακόμη το ΝΑΤΟ να φτάσει μέχρι τα απέναντι παράλια της ιαπωνικής θάλασσας.
Στη Λιβυή ήταν ''τρομοκράτης''.
Στο Ιράκ ήταν ''δικτάτορας''.
Στο Ιράν είναι μουλάδες.
Στη Συρία ήταν όλοι φονταμενταλιστές τρομοκράτες μουσουλμάνοι και ο πρόεδρος δικτάτορας.
Στη Νιγηρία, απλά φτωχοί και μαύροι.
Στη Βραζιλία έριξαν τον κλέφτη φίλο τους από την εξουσία.
Στην Κίνα διοικούν οι κακοί ''κομμουνιστές'' σχιστομάτηδες με τα πολλά λεφτά και τις σπάνιες γαίες.
Στην Υεμένη είναι τρομοκράτες και κοντά στους φίλους.
Στην πρώην Γιουγκοσλαβία ήταν ''κομμουνιστές''.
Και το αμερικανικό παραμύθι συνεχίζεται διαχρονικά.
Η ιστορία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι ταυτισμένη με επεμβάσεις και πολέμους, τόσο στην αμερικανική ήπειρο όσο και στον υπόλοιπο κόσμο σε όλο τον 20ό αιώνα, και συνεχίζεται και στις μέρες μας, με τελευταίο «επεισόδιο» την γκανγκστερική επίθεση του Σαββάτου στη Βενεζουέλα.
Η επέμβαση στη Γουατεμάλα το 1954 για την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου Γιακόμπο Αρμπενς από τη CIA, με αιτία την ανάσχεση της εθνικοποίησης της γης γαιοκτημόνων, που έθιγε τα συμφέροντα της αμερικανικής εταιρείας «United Fruit Company», είναι η πρώτη στρατιωτική επέμβαση στην ηπειρο. Είχε προηγηθεί βέβαια η επέμβαση στην Κορέα (1950 - 1953), όπου συμμετείχε και η χώρα μας.
Θα ακολουθήσει τον Απρίλη του 1961 η αποτυχημένη επέμβαση 1.400 μισθοφόρων της CIA στην πλάγια Χιρόν στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα, για την ανατροπή της επαναστατικής κυβέρνησης με ηγέτη τον Φιντέλ Κάστρο, που αποτελεί την πρώτη ηχηρή ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην ήπειρο.
Ενώ εξελίσσεται ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Βιετνάμ το 1961 - 1975, που θα αποτελέσει άλλη μια ηχηρή ήττα, το 1965 Αμερικανοί πεζοναύτες κάνουν απόβαση στη Δομινικανή Δημοκρατία, στη διάρκεια εμφυλίου που ξέσπασε μεταξύ υποστηρικτών του δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου Χουάν Μπος και των χουντικών του Ραφαέλ Τρουχίγιο, καθώς ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Λ.Τζόνσον φοβόταν το ενδεχόμενο να γίνει η Δομινικανή Δημοκρατία μια «δεύτερη Κούβα».
Ολη τη δεκαετία του '70 οι ΗΠΑ στο πλαίσιο της «επιχείρησης Κόνδορας» στήριξαν στρατιωτικές δικτατορίες σε Χιλή (Πινοσέτ), Αργεντινή (Βιντέλα), Ουρουγουάη (Στρέσνερ) και Περού (Βελάσκες), και σειρά στρατιωτικών καθεστώτων σε Βραζιλία και Βολιβία.
Το 1979 η εξέγερση των Σαντινίστας στη Νικαράγουα ανέτρεψε τον δικτάτορα Αναστάσιο Σομόζα και οι ΗΠΑ, με Πρόεδρο τον Ρόναλντ Ρέιγκαν, στήριξε τους «Κόντρας» με εκατομμύρια δολάρια. Οι ΗΠΑ στήριξαν επίσης την αντίδραση που αιματοκύλισε την εξέγερση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN) το 1980 - 1992 στο Σαλβαδόρ. Θα ακολουθήσει το 1983 η επέμβαση στη Γρενάδα, με πρόσχημα την «προστασία Αμερικανών πολιτών», μετά την ανατροπή του πρωθυπουργού Μορίς Μπίσοπ και την κατασκευή διεθνούς αεροδρομίου στο Πόιντ Σάλινες με τη βοήθεια Κουβανών μηχανικών, που προβλήθηκε ως «πιθανή στρατιωτική βάση».
Το 1989 γίνεται η επέμβαση των ΗΠΑ στον Παναμά κατά του τότε Προέδρου Μανουέλ Νοριέγκα, τον οποίο κατηγόρησαν για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, όπως ακριβώς έκανε η κυβέρνηση Τραμπ κατά του Μαδούρο.
Στην ίδια τη Βενεζουέλα, μετά την άνοδο του Ούγκο Τσάβες στην εξουσία οι ΗΠΑ στηρίζοντας την αντιδραστική αντιπολίτευση επιχείρησαν αποτυχημένα να τον ανατρέψουν τον Απρίλη του 2002, οδηγώντας τον κρατούμενο και ορίζοντας για 48 ώρες ως Πρόεδρο τον επικεφαλής των βιομηχάνων, Πέδρο Καρμόνα. Επίσης, τον Γενάρη του 2019 επιχείρησαν να στήσουν ως Πρόεδρο τον αχυράνθρωπό τους, Χουάν Γκουαϊδό, τον οποίο απέσυραν μετά από λίγο καιρό.
Και, φυσικά, η αιματοβαμμένη πορεία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ειδικά μετά την αντεπαναστατική ανατροπή στην ΕΣΣΔ και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, περιλαμβάνει τις γνωστές επεμβάσεις σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία, Λιβύη και Συρία, ενώ μόνο μέσα στο 2025 βομβάρδισαν έξι χώρες (Σομαλία, Νιγηρία, Υεμένη, Ιράκ, Συρία, Ιράν) και τελευταία εξαπέλυσαν επιθέσεις σε πλοία στην Καραϊβική και στον βορειοανατολικό Ειρηνικό.....
Εν
τω μεταξύ, επιδεικνύουν τον Μαδούρο, ως τρόπαιο, για τη διασκέδαση του
κοινού. Ενα ανθρώπινο έκθεμα στον ζωολογικό κήπο, όπως ακριβώς στις
παλιές "καλές εποχές"......
Με το«καλημέρα»της θητείας του ως επικεφαλής στοEurogroup,ο ΚυριάκοςΠιερρακάκηςθα πρέπει να κολυμπήσει στα βαθιά, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε σταυροδρόμι όπου καλείται να πάρει κρίσιμες αποφάσεις και ευθύνες που ενδέχεται να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην Ελληνική εξωτερική πολιτική. Το πιο μεγάλο ζήτημα αυτή τη στιγμή για την ΕΕ είναι η....''αξιοποίηση - κλοπή'' των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας για να
χρηματοδοτηθεί η Ουκρανία.
Πρόκειται για ένα ζήτημα εξαιρετικά περίπλοκο
από γεωπολιτικής, οικονομικής, νομικής και θεσμικής πλευράς.
Η απόσυρση του Βέλγου συνυποψηφίουυπουργού ΟικονομικώνΒίνσεντβανΠέτεγκεμλόγω της διαφωνίας του για δέσμευση Ρωσικών κεφαλαίων το αποδεικνύει.
Η Ελλάδα περιήλθε σεμη αναστρέψιμο κίνδυνο.
Αυτά για όσους νομίζουν ότι ξαφνικά μας αγάπησαν και πανηγυρίζουν…Η Ε.Ε τον επέλεξε ως εύχρηστο εξιλαστήριο θύμα....ως χρήσιμο ηλίθιο!
Τώρα, ο ΚυριάκοςΠιερρακάκηςαπό τη θέση του επικεφαλής τουEurogroup, θα κληθεί να«πάρει πάνωτου»την απόφαση της ΕΕ με ότι αυτή συνεπάγεται.
Τα ίδια τραγικά λάθη ΤΟΤΕ.
Γερμανικό «δάνειο»1942 και ΤΩΡΑ.
ΤΟΤΕ: Ο Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ήταν ο Έλληνας πολιτικός και ιατρός που, ως υπουργός Οικονομικών στην κατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολακογλου (από τις 26 Μαΐου 1941), συνέβαλε καθοριστικά στην επιβολή του αναγκαστικού κατοχικού δανείουπρος τους Ναζί κατακτητές το 1942.
-Συγκεκριμένα, στις 4 Απριλίου 1942, εξέδωσε το εμπιστευτικό υπόμνημα με αριθμό 4092.4.1942, με το οποίο ενέκρινε και διέταξε τον διευθύνοντα σύμβουλο της Τράπεζας της Ελλάδος να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις των Γερμανών και Ιταλών για την καταβολή μηνιαίων "δανείων" ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων δραχμών (ή 476 εκατομμυρίων ρίχσμαρκ), χωρίς τόκους και με εγγύηση σε χρυσό. Αυτό το "δάνειο" ήταν ουσιαστικά λεηλασία, καθώς οι κατακτητές χρησιμοποίησαν τα χρήματα για τις πολεμικές τους δαπάνες, ( καλή ώρα) ενώ η Ελλάδα βυθιζόταν σε λιμό και υπερπληθωρισμό.
-Ο Γκοτζαμάνης, καταδικάστηκε μετά τον πόλεμο ως δοσίλογος από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, αλλά διέφυγε στο εξωτερικό και πέθανε το 1958.
-Η πράξη αυτή παραμένει σύμβολο της Γερμανικής οικονομικής λεηλασίας κατά την Κατοχή, με την Ελλάδα να διεκδικεί ακόμα και σήμερα την αποκατάστασή της (εκτιμώμενη αξία σήμερα: περίπου 10-11 δισ. ευρώ).
ΤΩΡΑ: -Κύριε , άρτι εκλεγέντα Πρόεδρε του Eurogroup και κύριε Πρωθυπουργέ της Ελλάδος, κινδυνεύετε να μείνετε και εσείς στην ιστορία κατ´ αντιστοιχία προς τους ανωτέρω εάν συμπράξετε…
-Σας εφιστώ την προσοχή δίδοντας σας την ΙΣΤΟΡΙΑ.
-Μην επαναλάβετε το ίδιο ιστορικό λάθος.
- Οι Γερμανοί παραμένουν …Γερμανοί και ψάχνουν για Γκοτζαμάνηδες και Τσολάκογλου.
-Η ζημία που θα υποστούμε ως χώρα, και πάλι, εκτιμάται ότι θα είναι της τάξεως των 10 δις ευρώ. Κοίτα σύμπτωση!
- Μέχρι την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές 7 Ευρωπαϊκές χώρες,Βέλγιο, Σλοβακία, Ουγγαρία, Ιταλία, Βουλγαρία, Τσεχία και Μάλτα, αντιτίθενται στην κατάσχεση ( δάνειο) των καταθέσεων των Ρώσων.
- Αν εσείς θεωρείστε οι υπάκουοι, εμείς τι χρωστάμε να ξαναζήσουμε τα ίδια...
Το Πολυτεχνείο είναι μια στάση απέναντι στην απάθεια και την παραίτηση. Ακριβώς αυτό ήταν και τότε, τον Νοέμβρη του 1973 όταν οιφοιτητές
αποφάσισαν να αντιδράσουν στο «δεδομένο» και «τετελεσμένο» που ζούσε η
ελληνική κοινωνία από τον Απρίλιο του 1967: Τη χούντα των
συνταγματαρχών.
Το
Πολυτεχνείο του Νοέμβρη του 1973, αποκορύφωμα της αντιδικτατορικής
πάλης, είναι ζωντανό. Δεν μπαίνει σε μουσείο.Τα αιτήματα για «Ψωμί –
Παιδεία – Ελευθερία», «Εθνική ανεξαρτησία», «Έξω οι Αμερικάνοι και το
ΝΑΤΟ», είναι ακόμα εδώ και παραμένουν αδικαίωτα. Η φλόγα του Νοέμβρη δεν
έχει σβήσει και δεν θα σβήσει μέχρι να δικαιωθούν.
Το Πολυτεχνείο συμβολίζει ακριβώς αυτό που φοβούνται εκείνοι που κυβερνούν τον τόπο χρόνια τώρα:Ο λαός μπορεί να οργανωθεί και, ξεφεύγοντας από τη μοιρολατρία, να παλέψει, να επιβάλει άλλες λύσεις προς όφελος του,όπως τότε που στάθηκε περήφανος μπροστά στα αμερικανικά τανκς της χούντας.
Η ασπρόμαυρη ταινία μεγάλου μήκους «Εδώ Πολυτεχνείο» του Δημήτρη
Μακρή, αναφέρεται στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, στα γεγονότα που
οδήγησαν στην εξέγερση και σε όσα ακολούθησαν.
Η ταινία είναι βασισμένη σε κινηματογραφικό υλικό που τραβήχτηκε από
φοιτητές που βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο και που διασώθηκε με την
μεταφορά του στην Ιταλία. Το υλικό αυτό συμπληρώθηκε από γυρίσματα, στα
οποία πήραν μέρος φοιτητές από την Ελλάδα και την Ιταλία, και Έλληνες
πολιτικοί εξόριστοι. Ο στόχος της ταινίας όταν γυρίστηκε ήταν η ευαισθητοποίηση της κοινής
γνώμης στο εξωτερικό για την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στην
Ελλάδα κυρίως μετά τα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973.....Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μακρής
Αφήγηση: Αλέκος Παναγούλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Το Πολυτεχνείο συμβολίζει ακριβώς αυτό που φοβούνται εκείνοι που κυβερνούν τον τόπο χρόνια τώρα:Ο λαός μπορεί να οργανωθεί και, ξεφεύγοντας από τη μοιρολατρία, να παλέψει, να επιβάλει άλλες λύσεις προς όφελος του,όπως τότε που στάθηκε περήφανος μπροστά στα αμερικανικά τανκς της χούντας. Το
Πολυτεχνείο του Νοέμβρη του 1973, αποκορύφωμα της αντιδικτατορικής
πάλης, είναι ζωντανό. Δεν μπαίνει σε μουσείο. Τα αιτήματα για «Ψωμί –
Παιδεία – Ελευθερία», «Εθνική ανεξαρτησία», «Έξω οι Αμερικάνοι και το
ΝΑΤΟ», είναι ακόμα εδώ και παραμένουν αδικαίωτα. Η φλόγα του Νοέμβρη δεν
έχει σβήσει και δεν θα σβήσει μέχρι να δικαιωθούν.
Οταν ρωτούσαν τον Γκέμπελς για την εξολόθρευση των Εβραίων, απαντούσε:
«Αδύνατον, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα το γνώριζα»!
Επομένως
τίποτα το πρωτότυπο από τα ναζιστικά αποβράσματα της Χρυσής Αυγής, αλλά και άλλων σημερινών ''γιγάντων'' του....''δημοκρατικού τόξου'' του Ελληνικού κοινοβουλίου που
ως απόγονοι των ταγματασφαλιτών, ως επίγονοι του φασίστα Μεταξά και ως
υπερασπιστές της χούντας των συνταγματαρχών, ισχυρίζονται πως δεν
υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο και πως οι νεκροί του Πολυτεχνείου είναι
«μύθος».
Προφανώς «η Γη γυρίζει»...
Αλλά
αυτό το «προφανές» κάποιες φορές δεν αρκεί. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές
που πρέπει να επαναβεβαιώνεται ακόμα και το αυτονόητο. Οτι δηλαδή «η Γη
γυρίζει». Μια τέτοια στιγμή είναι «όταν ο φασισμός επιδιώκει να φυλακίσει
τη Γη, την Ιστορία και το μυαλό των ανθρώπων στο βάλτο του».
Η ιστορική έρευνα του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973» αφορά στους νεκρούς του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και αμέσως μετά την καταστολή της.
Σύμφωνα
με τα τεκμήρια, από τη χούντα κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου
δολοφονήθηκαν δεκάδες άνθρωποι. Να μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις:
Αυτοί είναι οι 24 νεκροί του Πολυτεχνείου
Οι 24 πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις 1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών,δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου
Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν
στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από
δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με
αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό
Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του. 2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών,μαθητής,
κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45,
ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ
& Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν
εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός
πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό
Νοσοκομείο). 3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών,εμπειρογνώμων
ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973,
μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και
Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά
των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς
στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
(Γ. Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε. 4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών,φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου
Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και
αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς
είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η
παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών». 5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών,ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη,
Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο
κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε
από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί,
νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών. 6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής
Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι.
Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του
Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον
τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του
Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων
Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως
«Χαμουρλής». 7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών,οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις
βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του
Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε
από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από
οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ
μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. 8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών,ιδιωτικός
υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της
16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από
αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές
κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα,
19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην
ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του. 9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών,εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια,
Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην
πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής
περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη
Δευτέρα 19.11.1973. 10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών,κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της
17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην
πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω
Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο
σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο
(Μάιος 1974). 11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών,οικοδόμος,
κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της
17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων,
μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΛΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή
πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε
ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά
από 12 μέρες, στις 30.11.1973. 12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών,ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30
περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας
επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά
της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε.
(αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού).
Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου
διαπιστώθηκε ο θάνατος του. 13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών,μαθητής,
από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00
περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών
Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της
στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο
ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές
τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του. 14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών,διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα.
Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας,
προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο
Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του,
συνεπεία εμφράγματος. 15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών,εφοριακός
υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της
17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του
αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε
αυθημερόν.
ΠΑΤΡΑ Παράρτημα Πανεπιστημίου οδός Κορίνθου16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών,εργαζόμενη
μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους
8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν
στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από
πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον
«Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών,κάτοικος
Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη
μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο
Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά
στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος
Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του
Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο
Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του. 18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών,Αφγανός
τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος
Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον
13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών,
τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου
στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου
διαπιστώθηκε ο θάνατος του. 19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος
εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα.
Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη
διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ'
Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους
αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε
στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του. 20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών,βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις
11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ'
Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά
μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό
Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και
τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974. 21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών,ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις
12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών
Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά
περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος
Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε
κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε
αυθημερόν. 22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών,δικηγόρος,
από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30
το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων
και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος
μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις
27.12.1973. 23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών,από τον
Πειραιά, κάτοικος Νικοπόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις
18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη
κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973. 24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών,φοιτητής
στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω
Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών.
Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη
αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος,
εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών,
όπου νοσηλευόταν.
Τα θρασίμια του ναζισμού λένε:
«Αυτοί δεν είναι νεκροί του Πολυτεχνείου. Αυτοί ήταν "έξω" από το Πολυτεχνείο»!
Είναι
μάλιστα ικανοί να ισχυριστούν ότι οι «έξω» από το Πολυτεχνείο δεν
δολοφονήθηκαν από τη χούντα στο πλαίσιο της καταστολής της εξέγερσης του
Πολυτεχνείου, αλλά ότι «σκόνταψαν και χτύπησαν μόνοι τους»...
Να, όμως ένα παράδειγμα, για το τι έγινε με τους «έξω» από το Πολυτεχνείο:
To
μεσημέρι της 18ης Νοέμβρη 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής βρίσκεται με το
υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου.
Απέναντι, Πατησίων και Στουρνάρη, οι αστυφύλακες χτυπούν ένα νεαρό, που
προς στιγμήν τους ξεφεύγει. Ο Ντερτιλής βγάζει από το μπουφάν το
περίστροφο και πυροβολεί.
«Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιγράφει στην κατάθεσή του ένα χρόνο αργότερα ο οδηγός του Ντερτιλή - ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης - και συνεχίζει:
«Μετά το φόνο ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: "Με παραδέχεσαι, ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!"»...
Αυτός
είναι ο....«μύθος» των νεκρών του Πολυτεχνείου. Αυτή ήταν η χούντα των
«Ντερτιλήδων». Αυτά ήταν και τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής που την
εκπροσωπούσαν έως σήμερα. Δείτε την ασπρόμαυρη ταινία μεγάλου μήκους «Εδώ Πολυτεχνείο» του Δημήτρη
Μακρή. Η ταινία είναι βασισμένη σε κινηματογραφικό υλικό που τραβήχτηκε από
φοιτητές που βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο και που διασώθηκε με την
μεταφορά του στην Ιταλία. Το υλικό αυτό συμπληρώθηκε από γυρίσματα, στα
οποία πήραν μέρος φοιτητές από την Ελλάδα και την Ιταλία, και Έλληνες
πολιτικοί εξόριστοι......Η ταινία είναι βασισμένη σε κινηματογραφικό υλικό που τραβήχτηκε από
φοιτητές που βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο και που διασώθηκε με την
μεταφορά του στην Ιταλία. Το υλικό αυτό συμπληρώθηκε από γυρίσματα, στα
οποία πήραν μέρος φοιτητές από την Ελλάδα και την Ιταλία, και Έλληνες
πολιτικοί εξόριστοι.Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μακρής
Αφήγηση: Αλέκος Παναγούλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης...
«Η Εθνική Αντίσταση δεν είναι προνόμιο της Αριστεράς», είπε κάποτε ο Κυρ.Μητσοτάκης.
Βεβαίως κύριοι της δεξιάς, εσείς χτίσατε αυτό το ξενόδουλο κράτος και το παρακράτος, το κράτος του δωσιλογισμού και των εκτοπίσεων. Την ιστορία την γράψατε και στα δύσκολα χρόνια της Γερμανικής κατοχής με τους δωσίλογους πρωθυπουργούς, υπουργούς, στρατιωτικούς, παρατρεχάμενους προδότες, με γ ι γ α ν τ ο κ ύ τ τ α ρ α δωσιλογικής λευχαιμίας και ακροδεξιά αποβράσματα, κοινωνικά β υ θ ο κ ο ρ ή μ α τ α. Δείτε παρακάτω τους μαγαζάτορες του δωσιλογισμού, στελέχη που οι απόγονοί τους συνεχίζουν το έργο τους με δημοκρατικό μανδύα.
Γεώργιος Πούλος (1889 – 1949). Αρχιναζιστής, απόστρατος αντιβασιλικός αξιωματικός, φανατικός γερμανόφιλος και χιτλερικός, με πλούσια εγκληματική δράση. Πάνω από τη δεξιά τσέπη του χιτωνίου του υπήρχε ο γερμανικός αετός με τη σβάστικα. Συνελήφθη στο Κίτσμπιχελ της Αυστρίας στις 19-5-1945 από τους Αμερικανούς. Στις 9 Απριλίου 1947 οδηγήθηκε στις στρατιωτικές φυλακές Επταπυργίου. Στις 22 Μαΐου 1947 άρχισε στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη του Πούλου και των συνεργατών του. Στις 2-12-1947 άρχισε η δίκη του στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Εκτελέστηκε στις 11 Ιουνίου 1949.)
Γεώργιος Μιχαλολιάκος. Ταγματασφαλίτης στη Λακωνία και πατέρας του ηγέτη της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου.
Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος. Κατοχικός Πρωθυπουργός την περίοδο Δεκεμβρίου 1942 – Απριλίου 1943, διορισμένος από τους Γερμανούς. Αργότερα κατέφυγε στη Γερμανία, όπου και εντοπίστηκε να φοράει στολή Γερμανού αξιωματικού και συνελήφθη από τους Αμερικανούς. Το 1945 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1946, αλλά πολύ γρήγορα αποφυλακίστηκε. Στις 2-1-1951 πέρασε έξω από τα κάγκελα της φυλακής, μετά από απονομή χάριτος. Ψόφησε το 1961.
Γεώργιος Μερκούρης (1886 – 1943). Βουλευτής, υπουργός, διοικητής της Εθνικής Τράπεζας επί κατοχής και θείος της Μελίνας Μερκούρη. Το 1932 αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα. Έγινε ο αρχηγός και ιδρυτής του ναζιστικού κόμματος Ελλάδας.
Διονύσιος Παπαδόγκωνας (1888-1944). Βασιλόφρων συνταγματάρχης, γεννημένος στο Πεταλίδι Μεσσηνίας. Ήταν διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου. Σκοτώθηκε στα Δεκεμβριανά του 1944. Γιος του είναι ο πολιτικός Αλέξανδρος Παπαδόγκωνας, που διετέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας το 1974-1977 και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
Ιωάννης Ράλλης (1878 – 1946). Κατοχικός Πρωθυπουργός την περίοδο Απριλίου 1943 – Οκτωβρίου 1944, διορισμένος από τους Γερμανούς και πατέρας του μετέπειτα Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη. Ίδρυσε τα Τάγματα Ασφαλείας. Το 1945 καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε ισόβια. Συνήγορος υπεράσπισής του ήταν ο γιος του Γεώργιος Ράλλης και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, πατέρας του μετέπειτα νεοδημοκράτη πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Ψόφησε στις 26 Οκτωβρίου 1946 στη φυλακή.
Γεώργιος Τσολάκογλου (1886 – 1948). Στρατιωτικός που διετέλεσε κατοχικός Πρωθυπουργός την περίοδο Απριλίου 1941 – Δεκεμβρίου 1942, διορισμένος από τους Γερμανούς. Παραιτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1942. Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων των καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Ψόφησε το 1948
Γεώργιος Σημίτης. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1899. Το 1940 διορίστηκε καθηγητής στην ΑΣΟΕΕ. Ήταν πατέρας του Κώστα Σημίτη, βασιλόφρων δικηγόρος και στενός συνεργάτης του ναζιστή Γεωργίου Μερκούρη.
Μιχάλης Τυρίμος (1908 – 1945) (Γεννήθηκε στη Λέσβο. Το 1926 εντάχθηκε στο ΚΚΕ και το 1936 εκλέχτηκε βουλευτής του ΚΚΕ. Όμως το 1939 υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού και μετατράπηκε οικειοθελώς σε πράκτορα της μεταξικής δικτατορίας και συνεργάτη του Μανιαδάκη. Το καλοκαίρι του 1941 έγινε υπαρχηγός στο ναζιστικό κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη. Τον Ιανουάριο του 1945 εκτελέστηκε από την οργάνωση ΟΠΛΑ ως δοσίλογος.
Απόστολος Καρταλάκης. Διέπραξε πολλές δολοφονίες. Κατέφυγε στην Αυστρία. Το 1947 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και δις σε ισόβια.
Αλέξανδρος Βερνίκος (1916 – 1991) (Δικηγόρος, εφοπλιστής, βουλευτής και υπουργός. Μετά την απελευθέρωση συνελήφθη κατηγορούμενος για δοσιλογισμό. Στα μεταπολεμικά χρόνια ασχολήθηκε με την πολιτική. Το 1952 εκλέχτηκε βουλευτής με την ΕΠΕΚ. Το 1964 έγινε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Το 1965 έγινε υπουργός εμπορίου στην κυβέρνηση των αποστατών. Σύμφωνα με τον ιστορικό Δημοσθένη Κούκουνα, ο Βερνίκος ήταν οικονομικός δοσίλογος. Γιος του Αλέξανδρου Βερνίκου είναι ο εφοπλιστής και μέλος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Βερνίκος, ο οποίος έγινε υφυπουργός ναυτιλίας τον Ιούνιο του 2012, στην κυβέρνηση Σαμαρά και ΑΛΛΟΙ ΠΟΛΛΟΙ.
Πηγή: Praxis Review
_Στους συνδέσμους που ακολουθούν υπάρχει πολύ πράμα, θα βρείτε Έλληνες δοσίλογους, γερμανόφιλους και φιλοναζιστές που έδρασαν στην περίοδο της κατοχής αλλά και ναζιστικές οργανώσεις που έδρασαν με ιδιαίτερο ζήλο, γεγονότα, μάχες του ΕΛΑΣ, νίκες, ήττες