«Εάν
έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά
μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη
δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας
τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας
πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον
ξαναδιαλέγω».
Τα λόγια του Μπελογιάννη – παντοτινό σύμβολο
του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή –
αποδείχτηκαν πολύ πιο ισχυρά από τις κάννες του εκτελεστικού
αποσπάσματος. Νόμιζαν ότι δολοφονώντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν.
Τον εκτέλεσαν πιστεύοντας ότι έτσι τα λόγια του θα έπαυαν να δονούν για
πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Τι
μικρόνοες…
Ο Μπελογιάννης είχε πολλά «κουσούρια». Τέτοια
που δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από τους δολοφόνους του. Το
βασικότερο: Εκτός από μαχητής με το όπλο του ΕΛΑΣ στο χέρι την περίοδο της Κατοχής ενάντια στους ναζί, εκτός από μαχητής του ΔΣΕ ενάντια στους εκμεταλλευτές και τους αμερικανοτσολιάδες στον Εμφύλιο, ήταν και μαχητής με «όπλο» την πένα.
Ο Μπελογιάννης ήταν ένας διανοούμενος στην υπηρεσία του λαού, όπως μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης τόσο στο βιβλίο του «Η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», όσο και στο βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»που
εκδόθηκε το 1998 από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» στην επέτειο των 80
χρόνων του ΚΚΕ. Ένα έργο γραμμένο σε συνθήκες εγκλεισμού του στην
Ακροναυπλία από την μεταξική δικτατορία και στη συνέχεια μέχρι την
απόδρασή του από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.
Στο βιβλίο εξετάζεται ο....''πατριωτικός'' ρόλος του ελληνικού
κεφαλαίου, η συνεργασία του με το ξένο κεφάλαιο καθώς και η διείσδυση
του τελευταίου στη χώρα. Πρόκειται για μια ακτινογραφία της ελληνικής
οικονομίας που ξεκινά από το 1824 και φτάνει έως το 1940 με πολύτιμα
στοιχεία όσον αφορά το πώς λειτούργησε ο....''σωτήριος δανεισμός'' του τόπου
από τα πρώτα....''δάνεια της ανεξαρτησίας'' μέχρι και τη μεταξική δικτατορία.
Ο Μπελογιάννης περιγράφει τους ληστρικούς όρους των δανείων με
σκοπό την αποκόμιση κερδών από ντόπιους και ξένους τοκογλύφους και το
πώς οι επακόλουθες πτωχεύσεις του 1827, του 1843, του 1893 και του 1932
έγιναν πεδίο θησαυρισμού της πλουτοκρατίας μέσα από επιβολή συνθηκών
αποστέρησης του λαού. Η Συνέχεια ΕΔΩ.......https://www.imerodromos.gr/nikos-mpelogiannhs-etsi-agapame-emeis-thn-ellada-me-thn-kardia-mas-kai-me-to-aima-ma/
Δύο άνθρωποι και η ιστορία τους. Δημήτρης Κυριακούδης.
Σπήλιος Αμπελογιάννης. Ένας αγρότης από τις Σέρρες από κι ένας εργάτης
από την Ηλεία. Δύο από τους 200 ήρωες-εκτελεσμένους της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944.
Η ιστορία τους μας διδάσκει τι σημαίνει να βάζεις το «εμείς» πάνω από το «εγώ»,
να επιλέγεις τον δύσκολο δρόμο σε πείσμα των καιρών και να εκφράζεις
την ηθική μιας άλλης εποχής στην οποία τίποτα από τις σημερινές
κατακτήσεις δεν ήταν δεδομένο.
Οι φωτογραφίες που απεικονίζουν τους 200 κομμουνιστές να οδηγούνται στην εκτέλεση από τους ναζί, συγκίνησαν την ελληνική κοινωνία
και ξαναζωντάνεψαν τη συζήτηση για ένα διαφορετικό αξιακό πλαίσιο ιδεών
που στη βάση του έχει τον άνθρωπο. Και αυτό είναι που εμπνέει ακόμη και
τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές.
Δεν χρειάζονταν οι φωτογραφίες
τους για να ξαναζωντανέψει αυτή ιστορία που γράφτηκε με αίμα. Έμεινε
άσβηστη μέσα από τις διηγήσεις, τις ιστορίες, τα ακούσματα και μαρτυρίες
των συγγενών και των συναγωνιστών τους. Μέσα από αυτό που λέγεται
συλλογική μνήμη. Μας μιλούν ο Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός του Δημήτρη Κυριακούδη και ο Νίκος Σοφιανός, ανιψιός του Σπήλιου Αμπελογιάννη.
Οι πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του
νεοσύστατου Ελληνικού κράτους άρχισαν να γράφονται αμέσως μετά την
απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό. Αγωνιστές
της Επανάστασης, κάποιοι σακατεμένοι από τις μάχες, χήρες και ορφανά
γύριζαν στους δρόμους ρακένδυτοι ζητιανεύοντας ένα κομμάτι ψωμί.
Αντίθετα, εκλεκτοί του Παλατιού και όσοι είχαν προσβάσεις στο φαύλο
πολιτικό σύστημα της εποχής απολάμβαναν παχυλούς μισθούς και συντάξεις. Ο Αντρίκος Μπίκινης ήταν ένας από εκείνους τους περήφανους και
απροσκύνητους αγωνιστές που ποτέ δεν έγιναν «διάσημοι» μέσα από τα…
συνήθη λαμπερά αφιερώματα που συναντάμε στη λεγόμενη επίσημη
βιβλιογραφία. Παρέμεινε ξεχασμένος, ίσως γιατί η σεμνότητα και
η μνημειώδης ανιδιοτέλεια του Γορτύνιου μαχητή της επανάστασης δεν
«έπρεπε» μήτε «βόλευε» ν’ αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση στους
πονηρούς και σίγουρα ωφελιμιστικούς καιρούς που ακολούθησαν! Πολύ λίγα
γνωρίζουμε γι’ αυτόν αφού οι όποιες αναφορές και ενθυμήματα είναι
ελάχιστα, σαν το λιγοστό μα ακριβό νεράκι που κυλά μέσα από τη σχισμή
του βράχου…Στην Κεντρική Υπηρεσία των Γενικών Αρχείων του Κράτους (Γ.Α.Κ.) φυλάσσεται ο
μεγαλύτερος όγκος των δημοσίων αρχείων που εκτείνονται χρονικά από την
περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και την ίδρυση του Ελληνικού κράτους
μέχρι σήμερα. Φυλάσσονται επίσης αρχεία επιτροπών, υπηρεσιών και
οργάνων που δεν υφίστανται πλέον (Ταμείο Ανταλλαξίμων, Κυβέρνηση Μέσης
Ανατολής, ΄Υπατη Αρμοστεία Σμύρνης κλπ). Επίσης, αξιόλογα ιδιωτικά
αρχεία και συλλογές φυσικών προσώπων, οικογενειών, συλλόγων και
εμπορικών οίκων. Εκτός των λυτών εγγράφων και των βιβλίων - πρωτοκόλλων,
σώζονται και χειρόγραφοι κώδικες, αρχιτεκτονικά σχέδια, χάρτες,
χαρακτικά, φωτογραφίες.
Tα στοιχεία είναι με βάση διάφορα έγγραφα όπως, από το Αρχείο των Αγωνιστών της Εθνικής Βιβλιοθήκης
της Ελλάδος, Εκλογικοί Κατάλογοι από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, Μητρώα Αρρένων κ.ά. Τα ονόματα είναι από αυτά τα έγγραφα τα οποία πολλές φορές
έχουν λάθη στις χρονολογίες (σε μερικά μάλιστα, λάθη δεκαετιών!)
Λαγκαδινοί
Αγωνιστές του 1821
Μουρούτζος
Γιάννης
Μπαϊράμης
Γιάννης
Μπαλάσης
Γεώργιος
Μπαλτής
Πανάγος
Μπαλτής
Γεώργιος
Μπαλτής
Ιωάννης
Μπαλτής
Θεόδωρος
Μπαμπέτζιος
Ηλίας
Μπαριάμης
Αποστόλης
Μπαριάμης
Ιωάννης
Μπιζούμης
Ηλίας
Μπιζούμης
Χρήστος
Μπιζούμης
Παναγιώτης
Μπιζουμόπουλος
Ιωάννης Ιερεύς
Μπίκινης
Αντρίκος
Μποζίκας
Γιάννης
Μποκής
θανάσης
Δ.
Μποκής
Γεώργιος
Δ.
Μπόκος
Βασίλειος
Μπουκής
Γιαννάκης
Μπραβόπουλος
Ιωάννης
Μπράβος
Δημήτριος
Μπράβος
Αποστόλης
Νιάρχος
Γεωργαντάς
Νιάρχος
Δημήτριος
Νιάρχος
Αθανάσιος
Νιάρχος
Νικόλας
Νικήτα
Αναστάσης
Νικήτα
Θεοδωρής
Νικήτα
Νικόλαος
Νικήτα
Βασίλειος
Νικήτα
Γιάννης
Νικήτα
Αναγνώστης
Νικήτας
Γεώργιος
Κανέλλος
Νικητόπουλος (Νικήτας)
Κανέλλος
Νικολής
Αποστόλης
Νικολόπουλος
Γιάννης
Γ.
Νικολόπουλος
Αντώνιος
Σύμφωνα με τον εκλογικό κατάλογο του 1847 (που γενικά
είναι πιο έγκυρος), ο Αντρίκος Μπίκινης εμφανίζεται να γεννήθηκε το
1810. Από την άλλη, βρίσκουμε τον Αντρίκο στα Αρχεία Αγωνιστών του 1821,
όπως θα δείτε στην αντίστοιχη σελίδα στο site των Λαγκαδίων.
Μάλιστα, σε ένα έγγραφο ''αιτείται το χάλκινο αριστείο''. Δηλαδή δεν ήταν απλός στρατιώτης. Στα δύο έγγραφα φαίνεται το όνομά του. Οι αιτήσεις έγιναν το 1833.
Το πιστοποιητικό που συνόδευε την παρούσα αίτηση ήταν:
«Πιστοποιούμεν οι υποφαινόμενοι, ότι ο Αντρίκος Μπίκινης κάτοικος της Κοινότητος Λαγκαδίων του δήμου
Τροπέων της επαρχίας Γόρτυνος υπηρέτησεν υπό την οδηγίαν μας ως
υπαξιωματικός αποδειχθείς μάλιστα ικανός περί τα πολεμικά, και
πρόθυμος και υπερασπιστής της εθνικής ελευθερίας. Παρευρέθη εις τας
μάχας Πούσι του Λάλα, Πάτρας, πολιορκίαν της Τριπόλεως, εις τας
κατά του Ιμβραήμ και κατά του Δράμαλη εκστρατείας, και εις τας μάχας Τρικόρφων, Δραμπάλας
και λοιπάς διακριθείς μάλιστα. Δεν εξήλθε της επικρατείας προκρίνας
τον υπέρ ελευθερίας θάνατον. Όθεν του δίδεται το παρόν δια να το
χρησιμοποιήση όπου ανήκει».
Εν Λαγκαδίοις τη 19 Απριλίου 1833
Κανέλλος Δεληγιάννης
Πλαπούτας
Ιωάννης Κολοκοτρώνης (πιθανώς)
(?) Μπούκουρας
(άλλη μία δυσανάγνωστος υπογραφή)
Στο έγγραφο του φακέλλου 286 είναι 6ος στη σειρά, ενώ στο φάκελλο 203 είναι τρίτος. Άρα ο Αντρίκος Μπίκινης γεννήθηκε πριν το 1810, ίσως λίγο πριν το 1805. Πάντως αρκετές
αιτήσεις και τέτοια διπλώματα αγωνιστών σώζονται σήμερα, τόσον στο
τμήμα Χειρογράφων και Ομοιοτύπων της Εθνικής Βιβλιοθήκης Αθηνών, όσον
και των Γ.Α.Κ.Η υλική και ηθική αμοιβή στους κατέχοντες το δίπλωμα και το αριστείο του αγωνιστή συνοψίζονται στο: «….Έκαστον
αριστείον εδίδετο δια διπλώματος.
Οι τιμώμενοι ηδύνατο να
οπλοφορούν, να κατέχουν το πρώτον τόπον τιμής μετά τας αρχάς εις όλας
τα εορτάς των δήμων. Ήσαν ελεύθεροι πάσης σωματικής εργασίας κ.λ.π.
Εις τους αξιωματικούς δε απεδίδετο αι τιμαί του βαθμού των, αφαιρείτο
δε από εκείνους που κατεδικάζοντο δια πλημμελήματα ή κακουργήματα
κ.λ.π. Δια του Δ/τος της 18 (30) Σεπτεμβρίου 1835 το αριστείον έλαβε
το σχήμα του Ελλην. Σταυρού με στέφανον δάφνης. Εις το εν μέρος
εχαράχθησαν αι λέξεις «Όθων Α’ Βασιλεύς της Ελλάδος», εις δε το άλλο
«τοις ηρωϊκοίς προμάχοις της πατρίδος».
Ένας
ακόμα από τους πιο γνωστούς, γενναίους και τίμιους αγωνιστές της Ελληνικής
Επανάστασης ήταν ο Νικηταράς. Βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή, δίπλα
στο πλευρό του θείου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Στη μάχη στα Δερβενάκια
(26 Ιουλίου 1822) η ορμή του κατά των Τούρκων ήταν τόσο μεγάλη, όπου
έσπασε 3 σπαθιά κατά τη διάρκεια της μάχης, ενώ το τέταρτο κόλλησε στο
χέρι του από αγκύλωση. Μετά από αυτή τη μάχη έμεινε γνωστός ως
«Τουρκοφάγος», ενώ αρνήθηκε να μοιραστεί τα λάφυρα από τη νίκη στα
Δερβενάκια, λέγοντας «Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να δω την πατρίδα μου
λεύτερη». Ωστόσο
μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας συνεχίστηκε ο αγώνας του. Επί Όθωνα
περιέπεσε σε δυσμένεια, επειδή υποστήριζε το αντιπολιτευόμενο Ρωσικό
Κόμμα. Προφυλακίστηκε το 1839 ως αρχηγός συνωμοτικής ομάδας, αλλά στη
δίκη του (11 Σεπτεμβρίου 1840), αθωώθηκε ελλείψει στοιχείων. Εντούτοις, η
κράτησή του παρατάθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη η
υγεία του και σχεδόν να τυφλωθεί λόγω διαβήτη.
Έτσι πλήρωνε και πλήρωνει η Ελληνική Πολιτεία τους αγωνιστές της! Και στην Μαντώ Μαυρογένους δεν έδωσαν ούτε σύνταξη αγωνιστή.
Η κόρη του όταν τον
αντίκρισε σ’ αυτήν την κατάσταση έχασε τα λογικά της. Αποφυλακίστηκε
στις 18 Σεπτεμβρίου 1841 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του στον
Πειραιά. Το
1843 του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και του δόθηκε μία
πενιχρή σύνταξη. Παράλληλα του χορηγήθηκε άδεια να ζητιανεύει στον χώρο
όπου σήμερα βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά κάθε
Παρασκευή απόγευμα και μάλιστα σε θέση όχι αρκετά προσοδοφόρα. Όταν
κάποιος γνωστός του τον ρώτησε τι κάνει εκεί, ο Νικηταράς απάντησε ότι
«κάθεται και απολαμβάνει την ελεύθερη πατρίδα του». Τελικά
πέθανε πάμπτωχος στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, ωστόσο η ιστορία τον
αναγνωρίζει ως έναν από τους πιο αγνούς και γενναίους ήρωες της
Ελληνικής Επανάστασης.
Το γεννεαλογικό δέντρο του Αντρίκου Μπίκινη διαμορφώνεται ως εξής. Μπίκινης
Δημήτριος, γεννήθηκε το 1799
Μπίκινης Ανδρίκος, γεννήθηκε το 1801
Μπίκινης Αναστάσιος του Δ., γεννήθηκε το 1822
Μπίκινης Αναστασιος 1826
Μπίκινης Φίλος του Ανδρέα, γεννήθηκε το 1838,(ή το 1828)
Μπίκινης Αναστάσιος του Ανδρέα 1843
Μπίκινης Κωνσταντίνος του Α. 1826 Μπίκινης Χαράλαμπος του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1863
Μπίκινης Διονύσιος του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1872
Μπίκινης Ανδρέας του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1874
Μπίκινης Δημήτριος του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1876
Μπίκινης Παναγής του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1878
Μπίκινης Ιωάννης του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1880
Μπίκινης Ανδρέας του Ιωάννη, γεννήθηκε το 1920
Μπίκινης Ιωάννης του Ανδρέα, γεννήθηκε το 1958
Μπίκινης
Γεώργιος του Ιωάννη,
γεννήθηκε το
1982 Μπίκινης
Αλέξανδρος του Γεωργίου, γεννήθηκε το
2014 Μπίκινης Νικήτας του Γεωργίου,
γεννήθηκε το 2023 Από τα παραπάνω, ο
Αναστάσιος που γεννήθηκε το 1826 ίσως να είναι αδελφός με τον Αναστάσιο του Δ. (1822)
με πιθανότερο το 1826
Όσο μπορούμε να υποθέσουμε, ο Ανδρίκος με τον Δημήτριο πρέπει να ήταν
αδέρφια. Ο πατέρας τους ίσως να λεγόταν Αναστάσιος (εαν όντως ισχύει θα
γεννήθηκε γύρω στα 1770). Γιος του Ανδρίκου, ο Αναστάσιος (1843).
Όταν ο Τσολάκογλου ήρθε στα Χανιά για να αποτίσει φόρο τιμής στους πεσόντες Ναζί στο ''Γερμανικό Πουλί''.
Γερμανικό πουλί ή Κακό πουλί, χτίστηκε το 1941 από τις δυνάμεις της κατοχής. Βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα δυτικά των Χανίων,
στο δρόμο προς τους Άγιους Αποστόλους. Σήμερα, λόγω μιας καταιγίδας που
εκδηλώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2000, ο αετός έχει αποκοπεί από το μνημείο.
Στις αρχές του Αυγούστου του 1942, ο Γεώργιος Τσολακόγλου μετέβη στην Κρήτη στο πλαίσιο της επίσημης περιοδείας του.
Η πρώτη του ενέργεια κατά την άφιξή του στα Χανιά είχε έντονο συμβολικό χαρακτήρα: επισκέφθηκε το ''Γερμανικό Πουλί'' που είχαν ανεγείρει οι γερμανικές δυνάμεις προς τιμήν των δικών τους πεσόντων.
Εκεί, ο επικεφαλής της κατοχικής κυβέρνησης κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη των εισβολέων, μια πράξη που καταγράφηκε ως επίσημη απόδοση τιμών προς τις δυνάμεις που είχαν καταλάβει το νησί έναν χρόνο νωρίτερα.
Τι έγραφε στη βάση του η επιγραφή του ''Γερμανικού Πουλιού'' που απέδωσε τιμές ο Τσολάγογλου;
''Ηρθαμε από αέρος να κατακτήσουμε λαό αγρίων'' !!!
Σε αυτούς απέδωσε τιμές ο Τσολάκογλου που σήμερα κάποιοι νοσταλγούν !!!
Η μετάβαση της Ελλάδας στη μεταπολεμική εποχή παρουσίασε μια αξιοσημείωτη ιστορική αντίφαση σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ενώ σε διεθνές επίπεδο οι συνεργάτες των Ναζί οδηγούνταν ενώπιον της δικαιοσύνης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, στην Ελληνική επικράτεια παρατηρήθηκε μια διαφορετική πορεία.
Σύμφωνα με ιστορικές αναλύσεις, ένα σημαντικό μέρος του σκληρού πυρήνα του μεταπολεμικού κράτους συγκροτήθηκε από πρόσωπα που είχαν πλαισιώσει τις κατοχικές κυβερνήσεις. Δοσίλογοι, μαυραγορίτες, καθώς και πληροφοριοδότες γνωστοί ως «κουκουλοφόροι», αποτέλεσαν μέρος του διοικητικού μηχανισμού.
Παράλληλα, μέλη οργανώσεων όπως οι Σουμπερίτες και οι Χίτες βρέθηκαν σε θέσεις ισχύος, την ίδια στιγμή που πολλοί αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης οδηγούνταν σε δίκες και διώξεις για τη δράση τους κατά τη διάρκεια της κατοχής.....
.jpg)
