Μία το δημοψήφισμα από όχι έγινε ναι ή ναι μεν αλλά ή θέλω-να-μείνω-λίγο-μόνη-να-σκεφτώ. Μία το κακό ΔΝΤ – Τρόικα που έγιναν αξιότιμοι εταίροι. Και πάει λέγοντας. Το λεξικό του οπορτουνισμού είναι ατελείωτο. Όπως ατελείωτες ήταν και οι …κωλοτούμπες, πολιτικές και ηθικές. Από το ξέπλυμα της …σοβαρής Χρυσής αυγής μέχρι το ΔΙΑΒΟΛΙΚΑ ΚΑΛΟ Τραμπ.
Τρία χρόνια που ήταν με το κεφάλαιο και όχι με τους εργάτες. Τρία χρόνια
που περιγράφονται ακριβώς στη φράση του Ανιέλι: ”Υπάρχει ένα είδος
Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από τη Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την
Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά”.
Τρία χρόνια όμως με πολλά και σημαντικά διδάγματα για το κίνημα και το
λαό, που μπορεί να ήλπιζε, να προδόθηκε, να απογοητεύτηκε αλλά έμαθε.
Τρία χρόνια που το ηθικό πλεονέκτημα της ..δικής τους αριστεράς το
ξέσκιζαν καθημερινώς. Ένας διασυρμός χωρίς τελειωμό. Σαν τα μνημόνια που
θα έσκιζαν μ’ ένα νόμο και ένα άρθρο, και όχι μόνο τα έσκισαν αλλά
έφεραν και άλλα. Μαζί με μπόλικες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις,
κοινωνικές δαπάνες και το πολύ πρόσφατο αποκορύφωμα, (ονείρωξη κάθε
αφεντικού και κάθε δεξιού) η κατάργηση της απεργίας.
Κατιούσα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου