Τον ψήφισαν ως «σωτήρα», αποδείχθηκε ένας ακόμα προδότης…
Ήταν 23 Απριλίου του 2010 όταν ο τότε πρωθυπουργός, Γιώργος
Παπανδρέου με ένα «δραματικό διάγγελμα» από το ακριτικό Καστελόριζο, θα
βάλει τη χώρα μας στον μηχανισμό στήριξης τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
αλλά και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, για να ικανοποιήσει τόσο
Αμερικάνους όσο κι Ευρωπαίους, αλλά και για να είναι σίγουρο ότι και τα
δυο πόδια της Ελλάδας είναι αλυσοδεμένα.
Έτσι άνοιξε ένας κύκλος μακράς λιτότητας που ακόμα δεν έχει τελειώσει, αλλά και ούτε προβλέπεται όπως διαφάνηκε και διαφαίνεται από τις πολιτικές των μνημονιακών κομμάτων, πρώην και εν ενεργεία.
«Η Ελλάδα ζητά την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της
Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου», είχε
ανακοινώσει ο Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελόριζο.
Έτσι, την ημέρα της ονομαστικής εορτής του ο Γιώργος
Παπανδρέου φοράει μια μοβ
γραβάτα στο πνεύμα των περιστάσεων και έχοντας ως φόντο το ηλιόλουστο
μαγευτικό λιμανάκι του Καστελόριζου, με τα πολύχρωμα κεραμόσκεπα
σπιτάκια.
Στέκεται μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα της δημόσιας
τηλεόρασης προκειμένου να ανακοινώσει στον Ελληνικό λαό τα κακά μαντάτα,
που θα αποτελούσαν την έναρξη μίας δεκαετίας συνεχούς δοκιμασίας των
οικονομικών, θεσμικών, κοινωνικών, πολιτικών και κυρίως ηθικών αντοχών
μας. Απολαύστε το καμάρι της χώρας μας που κάποιοι από εσάς κάνατε πρωθυπουργό τρομάρα σας.
«Θα ξαναπήγαινα στο Καστελόριζο», δήλωσε ο Γιώργος Παπανδρέου σε συνέντευξή του στο ''Βήμα''. Και, δυστυχώς, δεν εννοεί για αναψυχή.
Το
λέει ευθέως. Το διαβάζεις και ανατριχιάζεις. Θα στεκόταν στην ίδια
θέση. Θα κρατούσε το ίδιο χαρτί. Θα έβγαζε το ίδιο διάγγελμα. Θα μας
ανακοίνωνε την ίδια ποινή θανάτου.
Δεν θα γράψω το εύκολο. Ότι ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος.
Δεν θα γράψω ούτε το προκλητικό. Ότι ο βλαξ επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος.
Πόση όμως έλλειψη συνείδησης, αυτοκριτικής και έπαρση κρύβει μία τέτοια δήλωση;
Όταν έχεις αποτελέσει το τραγικό πρόσωπο για μία χώρα, όταν έχεις υπάρξει η κερκόπορτα για να εισβάλει το ΔΝΤ στην Ευρώπη, όταν
έχεις οδηγήσει στη φτωχοποίηση ενός ολόκληρου λαού, στη Νέα
Μετανάστευση, στη Νέα Απόγνωση, το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να
σταθείς σεμνά και με το βλέμμα προς το κάτω. 
Προς τη γη. Ο Γιώργος
Παπανδρέου είναι το μοιραίο πολιτικό πρόσωπο της σύγχρονης πολιτικής
σκηνής όχι μόνο επειδή πήρε τη λάθος απόφαση, αλλά και επειδή πέντε
χρόνια μετά, έναν ορυμαγδό μετά, εμμένει σε αυτή.
Κύριως λόγω της εμμονής του, αποτελεί το πιο απεχθές πρόσωπο που κυβέρνησε τη χώρα.
Γιατί
ο Ελληνικός λαός συμπονά περισσότερο από το μέσο όρο των λαών του
κόσμου. Είναι λαός «αισθηματίας». Αγαπά τη συγγνώμη και τη μεταμέλεια.
Ή, έστω, ένα σκυμμένο βλέμμα που να εννοεί τη συγγνώμη.
Αυτό που δεν συγχωρεί είναι να του λες «αν μπορούσα, θα σε ξανακατέστρεφα». Ωστόσο, ούτε ο ίδιος, ούτε φυσικά ο Ελληνικός λαός μπορούσε να προβλέψει
όσα ακολούθησαν σε κοινωνικό, πολιτικό και φυσικά οικονομικό επίπεδο
στη χώρα. Έτσι ένα....''αριστερό κόμμα'' καταγράφει μία σαρωτική νίκη στην Ελλάδα, γεμίζοντας άγχος τους Ευρωπαίους συμμάχους. Ο ηγέτης του δηλώνει ότι «οι Έλληνες έχουν να διαλέξουν
ανάμεσα στο
παρελθόν και το μέλλον, ανάμεσα στην πρόοδο και την οπισθοδρόμηση,
ανάμεσα στην εξάρτηση ή την εθνική ανεξαρτησία».
Ακούγεται σαν τον Τσίπρα, αλλά στην
πραγματικότητα αυτά ήταν τα λόγια του Γιώργου Παπανδρέου. Ποιος από τους δυο πρεσβεύει το παλιό, και ποιος το καινούριο που έρχεται;Σε αυτό το ερώτημα πρέπει να απαντήσει ο Έλληνας, καθώς και σε τι διαφέρει ο νεόκοπος Αλέξης της......''Αριστεράς'' από τον γερασμένο Γιώργο της....''Δημοκρατικής Συμπαράταξης''.
Λένε ακριβώς τα ίδια, όμως βρείτε μόνοι σας τις διαφορές........Γι’ αυτό ήρθε με φόρα ο Κούλης με τον Άδωνη για να επαναφέρουν την ισορροπία στους συσχετισμούς δυνάμεων της....κωμωδίας και της....γελοιότητας....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου