Η οργάνωση και μόνο εκδήλωσης που φέρει τον τίτλο “Η πολιτική
τυμβωρυχία των Τεμπών” αποτελεί ήδη από τον τίτλο της ύβρι και προσβολή
των νεκρών στα Τέμπη. Υβρι και αθλιότητα πριν ακόμα ακούσει κανείς και
τα …. “επιχειρήματα” που τάχα θεμελιώνουν την “πολιτική τυμβωρυχία”. «Αλήτες!». Με τόση οργή τη δεκαετία του 1980 θα απευθυνόταν στα ΜΑΤ
μετά το μπλόκο στον Λεπέν ή μετά την ανακήρυξη «προλεταριακής εξουσίας»
σε ένα κτίριο στη Θεμιστοκλέους. Η Ρήξη του Γιώργου Καραμπελιά με τον χώρο της Προλεταριακής Αριστεράς
και της αυτονομίας που τον διακονούσε σε όλη τη μεταπολίτευση ήρθε στα
τέλη της δεκαετίας του 1980. Ξεχωριστός, διανοούμενος, μαεστρικά εξαφανισμένος από τις συγκρούσεις
σώμα με σώμα, όπως έλεγαν οι άσπονδοι εχθροί του τότε, άφησε τα κουρέλια
να τραγουδούν Τζιμάκο Πανούση και καβάλησε το κύμα της νέας «μόδας»,
των Οικολόγων.
Η στροφή διατήρησε όμως ένα DNA με «εθνικοπατριωτικά» στοιχεία, όπως τα
συνθήματα για «Τούρκους Μογγόλους» σε πορεία στα τέλη της δεκαετίας του
1980. Αποκρυσταλλώθηκαν θεωρητικά στα περιοδικά «Ελλοπία» και «Αρδην»,
ενώ και οι παλιοί σύντροφοί του στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά δεν
έπεφταν από τα σύννεφα βλέποντάς τον με χρυσαυγίτες σε συλλαλητήριο για
τα Ιμια ή για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η ώσμωση και η σύμπλευση αυτή έφεραν επαφές και μπόνους προβολής του ως
συστημικού διανοούμενου. Ηταν «αστέρι», θέτοντας ζητήματα καίρια στην
υπηρεσία του εθνοπατριωτικού και πατριδοκάπηλου χώρου, αλλά εσχάτως
πέρασε στο σέρβις του κυβερνητικού έργου ανακαλύπτοντας τη χάρη να
πορεύεται ως δεκανίκι του Μητσοτάκη μιλώντας για «τυμβωρυχία» στο
έγκλημα των Τεμπών, κερδίζοντας επάξια το έπαθλο ενός Ιανού, όπως των
αριστερών Γεωργαλά και Κωνσταντόπουλου που κατάντησαν θεωρητικοί της
χούντας.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου