ΤΑ ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ....ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΙ !!! [ video ]

Από γλέντι του Αυγενάκη στη Κρήτη τη μέρα που ξεμπλόκαρε τα ΑΦΜ στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

ΠΑΛΙΟΚΛΕΦΤΑΡΑΔΕΕΕΕΕΕΣ...

                   Μόλις έχω μπει στο σπίτι, κάθιδρος και ταλαιπωρημένος από τις δουλειές και τη ζέστη στο δρόμο της επιστροφής. Έχω μόλις πετάξει τα παπούτσια και το μουσκεμένο μπλουζάκι από πάνω μου και το μόνο που σκέφτομαι είναι το ντους και το κρύο νερό και ενώ ετοιμάζομαι φιλήδονα να μπω στο μπάνιο, τα πάντα σταματούν στο άκουσμα μια δυνατής, μακρόσυρτης φωνής απ’ έξω, από το δρόμο!

«Είναι γλύκααα, είναι μέλιιι, τα καρπούζια του Βαγγέληηη….!»

Σταματώ ότι κάνω.
Κάθομαι στον καναπέ υπνωτισμένος σχεδόν, γιατί αυτός ο πλανόδιος «καρπουζάς», αθέλητά του με γυρνά χρόνια πίσω.
Παιδί μικρό στη Πάτρα, κει πάνω στο Ψυλαλώνι, και όπως θαρρώ, παντού συνέβαινε, οι πλανόδιοι πωλητές ήταν γεγονός πολύ συνηθισμένο και καλοδεχούμενο.

Ο «Καρπουζάάάάάάς!»
Ο «Ψαράάάάάας!»
Ο «Καρεκλάάάάάάς!»
Ο «Βαρκινάάάάάάς!»

Οι πλανόδιοι πωλητές έβγαιναν στις ρούγες, έπαιρναν σβάρνα όλες τις γειτονιές - τα καλοκαίρια κυρίως, διαλαλώντας εμπόρευμα - το καλύτερο!- στους δρόμους. Άκουγες ξαφνικά τη φωνή τους να σκίζει τον ουρανό, δυνατή, μακρόσυρτη, φορές ένρινη και πολλές φορές με ένα χαρακτηριστικό αθιγγάνικο  αξάν, στα καλά του καθουμένου κυρίως τα πρωινά ή νωρίς τα μεσημέρια απ’ τα μεγάφωνα, πού’ χαν στερεωμένα πάνω στα φορτηγάκια τους. Από το πόσο μακριά ακουγόταν αυτή η φωνή γνώριζαν και οι νοικοκυρές σε πόση ώρα θα έφτανε ίσαμε το κέντρο της δικής τους γειτονιάς, ίσαμε το δικό της σταυροδρόμι ο πλανόδιος πωλητής. Οι γυναίκες ετοιμάζονταν ψάχνοντας για ψιλά στα πορτοφολάκια τους, και κατέβαιναν να ανταμωθούν μεταξύ τους αλλά και με τον πλανόδιο πωλητή. Γεγονός ξεχωριστό γιατί εκεί γύρω από το Ντάτσουν ή το Τογιότα αυτοκίνητο του πλανόδιου, γινόταν μεγάλο πανήγυρι, μεγάλο αλισβερίσι. Σε κάποιο απόσκιο από μπαλκόνι ή χαγιάτι, κάθονταν όλες οι γειτόνισσες μαζεμένες και συζητούσαν για χίλια μύρια πράγματα όσο τον περιμένανε να σκάσει μύτη. Για το τι θα μαγειρέψουν σήμερα ή αύριο, με ποιόν λογοδόθηκε η Κικίτσα της κυρά Πάτρας, για το κήρυγμα του παπα Δημήτρη πού ’κανε την Κυριακή, για το μπατάνισμα στις αυλές και στο δρόμο, για τα σαράντα του Χαραλάμπη, για…. για…..
Κι όταν έφτανε επιτέλους κι ο πλανόδιος, τότε οι νοικοκυρές ξεκινούσαν άλλες διαδικασίες, άλλες κουβέντες ανάλογα με το αν ήταν ο ψαράς, ο καρπουζάς, ο έμπορος ειδών προικός, ή όποιος… Ήξερε και τα χούγια και τις ιδιοτροπίες τους… Ποια φεσώνει πιο πολύ και ποια καλοπληρώνει. Ποια θίγεται εύκολα και ποια είναι η πιο καλαμπουρτζού. Ποια χήρεψε πρόσφατα και ποια ετοιμάζεται για να παντρέψει κόρη….
Ο καρπουζάς, ο ψαράς, ο έμπορος….. Βγαίνω έξω στο μπαλκόνι. Από κάτω μου έχει σταματήσει ένα μπλε Ντάτσουν, με την καρότσα του κατάφορτη από καρπούζια. Στα μεγάφωνα συνεχίζει η ηχογραφημένη φωνή. «Είναι γλύκα είναι μέλι, τα καρπούζια του Βαγγέλη….!» Έτρεξα και πήρα το πορτοφόλι μου, φόρεσα σαγιονάρες και κατέβηκα στο δρόμο γεμάτος χαρά! Γνωρίστηκα με τον Βαγγέλη. Του είπα πώς με λένε και ψώνισα! Μιλήσαμε για λίγο. Έπρεπε να φύγει, θα τράβαγε για την Ομόνοια. «Γιάννη, θα περάσω πάλι την άλλη Κυριακή!» μου είπε!
«Νά ’χεις και πεπόνια!» του παρήγγειλα.
Μου το υποσχέθηκε!

Σήμερα αγόρασα το πρώτο μου καρπούζι του καλοκαιριού!
Είναι γλύκα, είναι μέλι και γεμάτο αναμνήσεις!