Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, σε ομιλία του στο Μέμφις, αφιέρωσε τον χρόνο του «αδειάζοντας» τον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ για τον πόλεμο στο Ιράν.
Ο Τραμπ, είπε για τη νύχτα που οι ΗΠΑ αποφάσισαν να βομβαρδίσουν το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ότι «τηλεφώνησα
στον Πιτ, τηλεφώνησα στον Στρατηγό Κέιν. Τηλεφώνησα σε πολλούς από τους
σπουδαίους ανθρώπους μας. Έχουμε σπουδαίους ανθρώπους και είπα, ας
μιλήσουμε. Έχουμε ένα πρόβλημα στη Μέση Ανατολή.
Έχουμε μια χώρα γνωστή ως Ιράν που για 47 χρόνια ήταν απλώς ένας
παραγωγός τρομοκρατίας. Και είναι πολύ κοντά στο να αποκτήσουν πυρηνικά
όπλα. […] Ή μπορούμε να σταματήσουμε και να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι
στη Μέση Ανατολή και να εξαλείψουμε ένα μεγάλο πρόβλημα. Και Πιτ, νομίζω
ότι ήσουν ο πρώτος που μίλησε, και είπες, «ας το κάνουμε γιατί δεν
μπορείς να τους αφήσεις να έχουν πυρηνικά όπλα».
Έτσι, τώρα κάνουμε πολύ
καλές συζητήσεις. Ξεκίνησαν χθες το βράδυ», συνέχισε ο Τραμπ. Στην ουσία, λένε αναλυτές, ο Τραμπ ουσιαστικά «έδειξε» τον υπουργό «Πολέμου» ως τον άνθρωπο που η άποψή του βάρυνε περισσότερο, προκειμένου να αποφασίσει να επιτεθεί, μαζί με το Ισραήλ στο Ιράν, με χρήστες των social media να χρησιμοποιούν τη φράση ότι ''πέταξε κάτω από το λεωφορείο'' δηλάδη, ότι άδειασε τον Χέγκσεθ.
Για όλα λοιπόν φταίει ο Πητ. Ο Μαύρος Πητ στο Αμερικανικό πολεμικό καρτούν, που παρακολουθούμε, ανίκανοι να βγάλουμε συμπεράσματα, αφού δεν διαθέτουμε πτυχία νευροπαθολογικών ψυχώσεων. Εσύ δεν μου είπες "να κάνουμε μια μικρή περιοδεία, στην Μέση Ανατολή;" είπε ο Τραμπ απευθυνόμενος στον υπουργό του πολέμου Πητ Χέγκσεθ. "Πητ, νομίζω ότι εσύ ήσουν ο πρώτος που το ανέφερες. Είπες, εμπρός! Ας το κάνουμε!" Ο Πητ άσπρισε, συνειδητοποιώντας, όσο ηλίθιος κι αν είναι, ότι εκείνη την στιγμή ''θυσιαζόταν''. Το χτύπημα της ενεργειακής υποδομής, όπως υποσχέθηκε, είναι τρομακτικό λόγω του πολύ πραγματικού κινδύνου διακοπών ρεύματος, σε όλο τον Περσικό Κόλπο και τις γύρω περιοχές και το μη χτύπημα θα σήμαινε απώλεια φήμης. Ετσι, ο Τραμπ βρήκε την απλούστερη διέξοδο, ρίχνοντας το φταίξιμο για τον ηλίθιο μικρό του πόλεμο, στον οποίο τον είχε υποκινήσει ο Νετανιάχου, στον Πιτ Χέγκσεθ, λέγοντας: "Αυτός ο κακός, αυτός, είναι ένας μπάσταρδος, και εγώ, αθώος και άπειρος σε θέματα πολιτικής και γεωπολιτικής, είμαι..." Οσες ζαλιστικές τούμπες και να κάνει ο Τραμπ με πιο πιθανή την επικείμενη νέα του επίθεση στο Ιράν, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο.
Παραλίγο τραγική κατάληξη είχε το παραδοσιακό γεύμα ανήμερα, της 25ης Μαρτίου για μια οικογένεια στο Ψαροφάι Πατρών και στην οδό Αμ...αλιάδας, όπου σημειώθηκε διαρροή
επικίνδυνης ποσότητας σκορδαλιάς, θέτοντας μάλιστα σε κίνδυνο την
περιοχή. Σύμφωνα με πληροφορίες που
μετέδωσε τοπικός τηλεοπτικός σταθμός, το περιστατικό σημειώθηκε όταν η
55χρονη μητέρα της οικογενείας έριξε κατά λάθος δοχείο στο οποίο
φυλασσόταν μεγάλη ποσότητα σκορδαλιάς,
με αποτέλεσμα αυτή να διαρρεύσει
και σε ελάχιστα λεπτά τα μέλη της οικογένειας να χάσουν της αισθήσεις
τους από τις αναθυμιάσεις.
Στην περιοχή μετέβει ομάδα του τμήματος Πυρηνικών Επιστημών του
κέντρου «Δημόκριτος», που προσέγγισε την κατοικία με ειδικό εξοπλισμό
και κατάφερε να απεγκλωβίσει την οικογένεια και να περιορίσει την έκταση
της διαρροής, ώστε να μην κινδυνεύσει η ευρύτερη περιοχή.
Τα μέλη της οικογένειας διακομίσθηκαν στο νοσοκομείο όπου
νοσηλεύονται απομονωμένα σε κρίσιμη κατάσταση, ενώ πολλοί φίλοι και
συγγενείς ανέβασαν σε ένδειξη συμπαράστασης φωτογραφίες στο φέισμπουκ,
με τη φράση «Ζε Σουί Σκορδαλί». Η πατρινή σκορδαλιά θεωρείται ως μία από τις πιο επικίνδυνες
σκορδαλιές της χώρας, καθώς ακόμα και η παραμικρή επαφή μαζί της χωρίς
τις απαραίτητες προφυλάξεις μπορεί να προκαλέσει σοβαρά εγκαύματα ή να
κάνει το θύμα να λάμπει στο σκοτάδι, ενώ η παρατεταμένη εισπνοή των
αναθυμιάσεων μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο......
Η
μεγαλύτερη δίκη της μαφίας στην Ιταλία, της διαβόητης ‘Ndrangheta, είχε
900 μάρτυρες, 400 δικηγόρους και 330 κατηγορούμενους,
συμπεριλαμβανομένων πολιτικών και αξιωματούχων που κατηγορούνταν ότι
είναι μέλη της οργάνωσης. Συνελήφθησαν το 2019, η δίκη άρχισε τον
Ιανουάριο του 2021 και κράτησε σχεδόν τρία χρόνια, μέχρι τον Νοέμβριο
του 2023.
Μια αίθουσα δικαστηρίου υψηλής ασφαλείας, χωρητικότητας
1.000 ατόμων, με καγκελόφρακτους χώρους για την κράτηση των
κατηγορουμένων, έδρανα με επιφάνεια εργασίας για τους δικηγόρους. Χωριστή αίθουσα για τηλεδιάσκεψη και μια τεράστια αίθουσα πλήρως
εξοπλισμένη για τους εκπροσώπους του τύπου κατασκευάστηκε ειδικά για την
δίκη από τις ιταλικές αρχές στην πόλη Λαμέτζια Τέρμε της Καλαβρίας,
μιας πόλης που έχει τον πληθυσμό της περιφεριακής ενότητας Κιλκίς, για
να έχει μια εικόνα των μεγεθών κι ο Φλωρίδης.
Η δίκη άρχισε ομαλά, με τη δικαστή Τιτσιάνα Μάκρι να
διαβάζει τα ονόματα των κατηγορουμένων. Κανένας κατηγορούμενος δεν
παραστάθηκε αυτοπροσώπως, αλλά περίπου 50 συμμετείχαν μέσω βιντεοκλήσης,
από άλλη, ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα. Το εμβαδόν ήταν 3.300 τ.μ. Επί 2
χρόνια και 10 μήνες η δίκη εξελίχθηκε επίσης ομαλά.
Βάζω μερικές φωτογραφίες της δικαστικής αίθουσας, του
χώρου των κρατουμένων κατηγορουμένων. Της ειδικής αίθουσας από την οποία
μπορούσαν να παρακολουθήσουν την δίκη οι κατηγορούμενοι που δεν
παραστάθηκαν αυτοπροσώπως, την αίθουσα των δημοσιογράφων και του κτιρίου
εξωτερικά. Βάζω και φωτογραφίες από τις ειδικές αίθουσες που
κατασκευάστηκαν για άλλες δυο maxi-trials στην Ιταλία. Aula Bunker
(Παλέρμο, 1986–1992) και Poggioreale (Νάπολη, 1985).
Δεν λέω ότι αυτό έπρεπε σώνει και ντε να κάνουμε, απλώς
απευθύνω έκκληση κάποιος να πει στον Φλωρίδη να σταματήσει να λέει
μαλακίες για την μεγαλύτερη αίθουσα στην Ευρώπη.
Οι πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του
νεοσύστατου Ελληνικού κράτους άρχισαν να γράφονται αμέσως μετά την
απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό. Αγωνιστές
της Επανάστασης, κάποιοι σακατεμένοι από τις μάχες, χήρες και ορφανά
γύριζαν στους δρόμους ρακένδυτοι ζητιανεύοντας ένα κομμάτι ψωμί.
Αντίθετα, εκλεκτοί του Παλατιού και όσοι είχαν προσβάσεις στο φαύλο
πολιτικό σύστημα της εποχής απολάμβαναν παχυλούς μισθούς και συντάξεις. Ο Αντρίκος Μπίκινης ήταν ένας από εκείνους τους περήφανους και
απροσκύνητους αγωνιστές που ποτέ δεν έγιναν «διάσημοι» μέσα από τα…
συνήθη λαμπερά αφιερώματα που συναντάμε στη λεγόμενη επίσημη
βιβλιογραφία. Παρέμεινε ξεχασμένος, ίσως γιατί η σεμνότητα και
η μνημειώδης ανιδιοτέλεια του Γορτύνιου μαχητή της επανάστασης δεν
«έπρεπε» μήτε «βόλευε» ν’ αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση στους
πονηρούς και σίγουρα ωφελιμιστικούς καιρούς που ακολούθησαν! Πολύ λίγα
γνωρίζουμε γι’ αυτόν αφού οι όποιες αναφορές και ενθυμήματα είναι
ελάχιστα, σαν το λιγοστό μα ακριβό νεράκι που κυλά μέσα από τη σχισμή
του βράχου…Στην Κεντρική Υπηρεσία των Γενικών Αρχείων του Κράτους (Γ.Α.Κ.) φυλάσσεται ο
μεγαλύτερος όγκος των δημοσίων αρχείων που εκτείνονται χρονικά από την
περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και την ίδρυση του Ελληνικού κράτους
μέχρι σήμερα. Φυλάσσονται επίσης αρχεία επιτροπών, υπηρεσιών και
οργάνων που δεν υφίστανται πλέον (Ταμείο Ανταλλαξίμων, Κυβέρνηση Μέσης
Ανατολής, ΄Υπατη Αρμοστεία Σμύρνης κλπ). Επίσης, αξιόλογα ιδιωτικά
αρχεία και συλλογές φυσικών προσώπων, οικογενειών, συλλόγων και
εμπορικών οίκων. Εκτός των λυτών εγγράφων και των βιβλίων - πρωτοκόλλων,
σώζονται και χειρόγραφοι κώδικες, αρχιτεκτονικά σχέδια, χάρτες,
χαρακτικά, φωτογραφίες.
Tα στοιχεία είναι με βάση διάφορα έγγραφα όπως, από το Αρχείο των Αγωνιστών της Εθνικής Βιβλιοθήκης
της Ελλάδος, Εκλογικοί Κατάλογοι από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, Μητρώα Αρρένων κ.ά. Τα ονόματα είναι από αυτά τα έγγραφα τα οποία πολλές φορές
έχουν λάθη στις χρονολογίες (σε μερικά μάλιστα, λάθη δεκαετιών!)
Λαγκαδινοί
Αγωνιστές του 1821
Μουρούτζος
Γιάννης
Μπαϊράμης
Γιάννης
Μπαλάσης
Γεώργιος
Μπαλτής
Πανάγος
Μπαλτής
Γεώργιος
Μπαλτής
Ιωάννης
Μπαλτής
Θεόδωρος
Μπαμπέτζιος
Ηλίας
Μπαριάμης
Αποστόλης
Μπαριάμης
Ιωάννης
Μπιζούμης
Ηλίας
Μπιζούμης
Χρήστος
Μπιζούμης
Παναγιώτης
Μπιζουμόπουλος
Ιωάννης Ιερεύς
Μπίκινης
Αντρίκος
Μποζίκας
Γιάννης
Μποκής
θανάσης
Δ.
Μποκής
Γεώργιος
Δ.
Μπόκος
Βασίλειος
Μπουκής
Γιαννάκης
Μπραβόπουλος
Ιωάννης
Μπράβος
Δημήτριος
Μπράβος
Αποστόλης
Νιάρχος
Γεωργαντάς
Νιάρχος
Δημήτριος
Νιάρχος
Αθανάσιος
Νιάρχος
Νικόλας
Νικήτα
Αναστάσης
Νικήτα
Θεοδωρής
Νικήτα
Νικόλαος
Νικήτα
Βασίλειος
Νικήτα
Γιάννης
Νικήτα
Αναγνώστης
Νικήτας
Γεώργιος
Κανέλλος
Νικητόπουλος (Νικήτας)
Κανέλλος
Νικολής
Αποστόλης
Νικολόπουλος
Γιάννης
Γ.
Νικολόπουλος
Αντώνιος
Σύμφωνα με τον εκλογικό κατάλογο του 1847 (που γενικά
είναι πιο έγκυρος), ο Αντρίκος Μπίκινης εμφανίζεται να γεννήθηκε το
1810. Από την άλλη, βρίσκουμε τον Αντρίκο στα Αρχεία Αγωνιστών του 1821,
όπως θα δείτε στην αντίστοιχη σελίδα στο site των Λαγκαδίων.
Μάλιστα, σε ένα έγγραφο ''αιτείται το χάλκινο αριστείο''. Δηλαδή δεν ήταν απλός στρατιώτης. Στα δύο έγγραφα φαίνεται το όνομά του. Οι αιτήσεις έγιναν το 1833.
Το πιστοποιητικό που συνόδευε την παρούσα αίτηση ήταν:
«Πιστοποιούμεν οι υποφαινόμενοι, ότι ο Αντρίκος Μπίκινης κάτοικος της Κοινότητος Λαγκαδίων του δήμου
Τροπέων της επαρχίας Γόρτυνος υπηρέτησεν υπό την οδηγίαν μας ως
υπαξιωματικός αποδειχθείς μάλιστα ικανός περί τα πολεμικά, και
πρόθυμος και υπερασπιστής της εθνικής ελευθερίας. Παρευρέθη εις τας
μάχας Πούσι του Λάλα, Πάτρας, πολιορκίαν της Τριπόλεως, εις τας
κατά του Ιμβραήμ και κατά του Δράμαλη εκστρατείας, και εις τας μάχας Τρικόρφων, Δραμπάλας
και λοιπάς διακριθείς μάλιστα. Δεν εξήλθε της επικρατείας προκρίνας
τον υπέρ ελευθερίας θάνατον. Όθεν του δίδεται το παρόν δια να το
χρησιμοποιήση όπου ανήκει».
Εν Λαγκαδίοις τη 19 Απριλίου 1833
Κανέλλος Δεληγιάννης
Πλαπούτας
Ιωάννης Κολοκοτρώνης (πιθανώς)
(?) Μπούκουρας
(άλλη μία δυσανάγνωστος υπογραφή)
Στο έγγραφο του φακέλλου 286 είναι 6ος στη σειρά, ενώ στο φάκελλο 203 είναι τρίτος. Άρα ο Αντρίκος Μπίκινης γεννήθηκε πριν το 1810, ίσως λίγο πριν το 1805. Πάντως αρκετές
αιτήσεις και τέτοια διπλώματα αγωνιστών σώζονται σήμερα, τόσον στο
τμήμα Χειρογράφων και Ομοιοτύπων της Εθνικής Βιβλιοθήκης Αθηνών, όσον
και των Γ.Α.Κ.Η υλική και ηθική αμοιβή στους κατέχοντες το δίπλωμα και το αριστείο του αγωνιστή συνοψίζονται στο: «….Έκαστον
αριστείον εδίδετο δια διπλώματος.
Οι τιμώμενοι ηδύνατο να
οπλοφορούν, να κατέχουν το πρώτον τόπον τιμής μετά τας αρχάς εις όλας
τα εορτάς των δήμων. Ήσαν ελεύθεροι πάσης σωματικής εργασίας κ.λ.π.
Εις τους αξιωματικούς δε απεδίδετο αι τιμαί του βαθμού των, αφαιρείτο
δε από εκείνους που κατεδικάζοντο δια πλημμελήματα ή κακουργήματα
κ.λ.π. Δια του Δ/τος της 18 (30) Σεπτεμβρίου 1835 το αριστείον έλαβε
το σχήμα του Ελλην. Σταυρού με στέφανον δάφνης. Εις το εν μέρος
εχαράχθησαν αι λέξεις «Όθων Α’ Βασιλεύς της Ελλάδος», εις δε το άλλο
«τοις ηρωϊκοίς προμάχοις της πατρίδος».
Ένας
ακόμα από τους πιο γνωστούς, γενναίους και τίμιους αγωνιστές της Ελληνικής
Επανάστασης ήταν ο Νικηταράς. Βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή, δίπλα
στο πλευρό του θείου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Στη μάχη στα Δερβενάκια
(26 Ιουλίου 1822) η ορμή του κατά των Τούρκων ήταν τόσο μεγάλη, όπου
έσπασε 3 σπαθιά κατά τη διάρκεια της μάχης, ενώ το τέταρτο κόλλησε στο
χέρι του από αγκύλωση. Μετά από αυτή τη μάχη έμεινε γνωστός ως
«Τουρκοφάγος», ενώ αρνήθηκε να μοιραστεί τα λάφυρα από τη νίκη στα
Δερβενάκια, λέγοντας «Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να δω την πατρίδα μου
λεύτερη». Ωστόσο
μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας συνεχίστηκε ο αγώνας του. Επί Όθωνα
περιέπεσε σε δυσμένεια, επειδή υποστήριζε το αντιπολιτευόμενο Ρωσικό
Κόμμα. Προφυλακίστηκε το 1839 ως αρχηγός συνωμοτικής ομάδας, αλλά στη
δίκη του (11 Σεπτεμβρίου 1840), αθωώθηκε ελλείψει στοιχείων. Εντούτοις, η
κράτησή του παρατάθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη η
υγεία του και σχεδόν να τυφλωθεί λόγω διαβήτη.
Έτσι πλήρωνε και πλήρωνει η Ελληνική Πολιτεία τους αγωνιστές της! Και στην Μαντώ Μαυρογένους δεν έδωσαν ούτε σύνταξη αγωνιστή.
Η κόρη του όταν τον
αντίκρισε σ’ αυτήν την κατάσταση έχασε τα λογικά της. Αποφυλακίστηκε
στις 18 Σεπτεμβρίου 1841 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του στον
Πειραιά. Το
1843 του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και του δόθηκε μία
πενιχρή σύνταξη. Παράλληλα του χορηγήθηκε άδεια να ζητιανεύει στον χώρο
όπου σήμερα βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά κάθε
Παρασκευή απόγευμα και μάλιστα σε θέση όχι αρκετά προσοδοφόρα. Όταν
κάποιος γνωστός του τον ρώτησε τι κάνει εκεί, ο Νικηταράς απάντησε ότι
«κάθεται και απολαμβάνει την ελεύθερη πατρίδα του». Τελικά
πέθανε πάμπτωχος στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, ωστόσο η ιστορία τον
αναγνωρίζει ως έναν από τους πιο αγνούς και γενναίους ήρωες της
Ελληνικής Επανάστασης.
Το γεννεαλογικό δέντρο του Αντρίκου Μπίκινη διαμορφώνεται ως εξής. Μπίκινης
Δημήτριος, γεννήθηκε το 1799
Μπίκινης Ανδρίκος, γεννήθηκε το 1801
Μπίκινης Αναστάσιος του Δ., γεννήθηκε το 1822
Μπίκινης Αναστασιος 1826
Μπίκινης Φίλος του Ανδρέα, γεννήθηκε το 1838,(ή το 1828)
Μπίκινης Αναστάσιος του Ανδρέα 1843
Μπίκινης Κωνσταντίνος του Α. 1826 Μπίκινης Χαράλαμπος του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1863
Μπίκινης Διονύσιος του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1872
Μπίκινης Ανδρέας του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1874
Μπίκινης Δημήτριος του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1876
Μπίκινης Παναγής του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1878
Μπίκινης Ιωάννης του Αναστασίου, γεννήθηκε το 1880
Μπίκινης Ανδρέας του Ιωάννη, γεννήθηκε το 1920
Μπίκινης Ιωάννης του Ανδρέα, γεννήθηκε το 1958
Μπίκινης
Γεώργιος του Ιωάννη,
γεννήθηκε το
1982 Μπίκινης
Αλέξανδρος του Γεωργίου, γεννήθηκε το
2014 Μπίκινης Νικήτας του Γεωργίου,
γεννήθηκε το 2023 Από τα παραπάνω, ο
Αναστάσιος που γεννήθηκε το 1826 ίσως να είναι αδελφός με τον Αναστάσιο του Δ. (1822)
με πιθανότερο το 1826
Όσο μπορούμε να υποθέσουμε, ο Ανδρίκος με τον Δημήτριο πρέπει να ήταν
αδέρφια. Ο πατέρας τους ίσως να λεγόταν Αναστάσιος (εαν όντως ισχύει θα
γεννήθηκε γύρω στα 1770). Γιος του Ανδρίκου, ο Αναστάσιος (1843).
Ετσι, ο Τραμπ βρήκε την απλούστερη διέξοδο, ρίχνοντας το φταίξιμο για τον ηλίθιο μικρό του πόλεμο, στον οποίο τον είχε υποκινήσει ο Νετανιάχου, στον Πιτ Χέγκσεθ, λέγοντας: "Αυτός ο κακός, αυτός, είναι ένας μπάσταρδος, και εγώ, αθώος και άπειρος σε θέματα πολιτικής και γεωπολιτικής, είμαι..." Οσες ζαλιστικές τούμπες και να κάνει ο Τραμπ με πιο πιθανή την επικείμενη νέα του επίθεση στο Ιράν, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο.
