Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

ΚΟΥ ΚΛΟΥΞ....ΤΡΑΜΠ !!!

Παρατήρηση 1η: Στις 9 Νοέμβρη 2016 αναδείχτηκε πρόεδρος της Αμερικής ο Τραμπ.

Ήταν 9 Νοέμβρη 1938 όταν στη Γερμανία και στην Αυστρία έπεφτε το μαύρο σκοτάδι της Νύχτας των Κρυστάλλων…

Ήταν 9 Νοέμβρη 1989 όταν έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου και πάνω από τα συντρίμμια του οι υπέρμαχοι του «Τέλους της Ιστορίας» υπόσχονταν «ευημερία», «ελευθερία», «ανεκτικότητα» και «ορθολογισμό» στις διεθνείς σχέσεις…

Την ίδια μέρα της εκλογής του Τραμπ, από το Μόναχο μεταδίδονταν σε όλο τον κόσμο οι εικόνες ενός τείχους ύψους μεγαλύτερο των 3,65 μέτρων – ψηλότερο από εκείνο στο Βερολίνο – που χτίζεται στα προάστια της πόλης για να μην υπάρχει επαφή των κατοίκων με τα 160 προσφυγόπουλα που σχεδιάζεται να εγκατασταθούν στην αποκεί πλευρά του…
Η Ιστορία, καμιά φορά, έχει κέφια…

Παρατήρηση 2η: Όπως σημειώνω και στη Realnews (απ΄όπου και ο τίτλος του σημερινού άρθρου) από τα προ 8ετίας πανηγύρια για την εκλογή Ομπάμα περάσαμε στις σημερινές οιμωγές για την εκλογή Τραμπ. Αλλά, όπως απέδειξε η ζωή, παρότι με τον Ομπάμα επιχειρήθηκε να αναπαλαιωθεί η βιτρίνα των ΗΠΑ στο πλαίσιο μιας παράστασης χολιγουντιανών προδιαγραφών, τα πράγματα εξελίχτηκαν όπως ακριβώς μονολογούσε ο «Γατόπαρδος» του Βισκόντι: «Για να μείνουν όλα ίδια, πρέπει να αλλάξουν».

Αυτό που απέμεινε μετά από τις δυο θητείες του πρώτου αφροαμερικανού προέδρου είναι ότι «η αμερικανική πολιτική μένει ίδια, ακόμα κι αν το στιλ αλλάξει».

Το ίδιο θα συμβεί μετά και το αποτέλεσμα των προχτεσινών εκλογών στις ΗΠΑ. Και τούτο όχι γιατί δεν έχουν σημασία τα προσωπικά χαρακτηριστικά του Τραμπ(πως θα μπορούσε άλλωστε με έναν πρόεδρο την εκλογή του οποίου εξυμνούν από την Κου Κλουξ Κλαν μέχρι τη Λεπέν;) αλλά γιατί η πολιτική που έχει ως αποτέλεσμα
  • δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας,
  • πάνω από 15 εκατομμύρια παιδιά να διαβιούν στις ΗΠΑ σε συνθήκες φτώχειας, εξαθλίωσης και εγκατάλειψης,
  • ανυπολόγιστος αριθμός ανθρώπων του πλανήτη να βιώνει τον πόλεμο είτε αυτός έχει ως εμπροσθοφυλακή τους πεζοναύτες, είτε το χρηματιστικό καρτέλ, είτε τους αγωγούς της ενέργειας,
Όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα του κόσμου που κινείται πέρα από την προσωπικότητα του ενός ή του άλλου Αμερικανού προέδρου. Κι αυτή η εικόνα θα παραμένει ίδια και χειρότερη όσο οι άνθρωποι περιμένουν από τους Τραμπ (ή από τους Κλίντον) να την αλλάξουν.

Παρατήρηση 3η: Με την εκλογή του Τραμπ ένας στρατός από νεοφιλελέδες και αριστερούληδες παρελαύνει στα ΜΜΕ για να μας… εξηγήσει τι συμβαίνει.

Όπως ακούμε, η υπερψήφισή του από εκατομμύρια Αμερικανών σημαίνει ότι η «παγκοσμιοποίηση» είναι «κακό πράγμα» γιατί συμπιέζει μεσαία, μικρά και κατώτερα κοινωνικά στρώματα.
Μπα! Τι ανακάλυψη! Γιατί εμείς είχαμε μείνει στην εικόνα των ίδιων νεοφιλελέδων και αριστερούληδων να μας σκοτίζουν τα μέζεα – εδώ και 30 χρόνια – για το τι καλό πράγμα είναι η εξαγωγή και η ανεξέλεγκτη δράση του χρηματιστικού κεφαλαίου ανά τον κόσμο.
Ακούμε, λοιπόν, από τους μπαρουφολόγους (που δεν μπορούν την αντικειμενική διαδικασία που συνιστά η διεθνοποίηση της οικονομίας ως αποτέλεσμα της εκτίναξης των παραγωγικών δυνάμεων να την διαχωρίζουν από την πολιτική της διαχείριση που αποτελεί συνέπεια των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων) ότι ο Τραμπ θα κινηθεί εναντίον της «παγκοσμιοποίησης».
Μόνο που την επομένη της εκλογής του Τραμπτο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης σημείωσε την μεγαλύτερη άνοδο που έχει σημειωθεί ποτέ σε άνοιγμα συνεδρίασής του και το παγκόσμιο εικονοστάσι του κόσμου τους, οι αγορές, «τρέχουν».
Ακούμε, επίσης, ότι επέρχεται «ανατροπή» στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ γιατί ο Τραμπ θα ακολουθήσει, λένε, το δόγμα του «απομονωτισμού». Πέρα από την επαγωγική σαχλαμάρα που προκύπτει από άγνοια σχετικά με το τι πραγματικά ήταν το «δόγμα Μονρόε» στις αρχές του 19ου αιώνα, υπάρχει τόση μυωπία στους «φωστήρες – αναλυτές μας» που δεν βλέπουν όσα συμβαίνουν ούτε μπροστά στη μύτη τους:
Την επομένη της εκλογής Τραμπ παρατηρείται από μια εκτίναξη των μετοχών των εταιρειών όπλων και του αιμοσταγούς στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος και από την άλλη βύθιση των μετοχών των εταιρειών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Λέτε να αντιδρούν έτσι οι «Πυθίες» των αγορών γιατί ο Τραμπ θα σταματήσει να σπέρνει «ελευθερία» στην Ευρασία και στους δρόμους του πετρελαίου;…
Εποµένως, σε συνθήκες καταθλιπτικής νίκης του συστήματος, σε συνθήκες που ό,τι συλλογικό έχει νικηθεί ή συκοφαντηθεί, που ό,τι εμφανίζεται σαν δημοκρατική ή αριστερή «αλλαγή» είναι μια απάτη και μια προδοσία, σε συνθήκες επέλασης της αντίδρασης
όταν η δήθεν «αριστερά» είναι μόνο κατ΄ όνομα τέτοια, όταν είναι η ίδια κατεστημένο, όταν τα διπλώνει, όταν ενσωματώνεται τότε στην Αμερική του «αριστερού» Ομπάμαθα προεδρεύει ο Τραμπ, στην Κύπρο του ΑΚΕΛ θα έρχεται ο Αναστασιάδης, στην Βρετανία του Εργατικού Κόμματος θα σαρώνει ο Φάρατζ, στη Γαλλία με ένα ΚΚ «σφραγίδα» θα κερδίζει η Λεπέν, στην Ελλάδα του Τσίπρα θα μοστράρουν κυβερνητικά κοστούμια ο Αδωνης και ο Βορίδης.
Αυτό, λοιπόν,που μπορεί να διαφοροποιεί την κατάσταση και να ριζοσπαστικοποιεί το λαό, ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, είναι εκείνη η αντικαπιταλιστική συνείδηση που διαμορφώνεται στο πεδίο της ταξικής πάλης και του αγώνα, της διεκδίκησης για κάθε τι μικρό και μεγάλο, που θα μετασχηματίζει το μέτωπο της κοινωνικής ενότητας και της λαικής συμμαχίας σε πολιτική έκφραση.

Μέχρι να συμβεί αυτό θα βλέπουμε να επαναλαμβάνεται αυτό που έγραφε ο Μαρξ στον πρόλογο του έργου του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», έγραφε:
«...η πάλη των τάξεων στη Γαλλία δημιούργησε τέτοιες συνθήκες και τέτοια κατάσταση που έδωσαν τη δυνατότητα σ' ένα μέτριο και γελοίο πρόσωπο να παίξει το ρόλο του ήρωα ».
Προφανώς ο Μαρξ με την αναφορά του στα «μέτρια» και «γελοία» πρόσωπα που υποδύονται τους «ήρωες », εννοούσε όλους τους «Λουδοβίκους», όλων των εποχών, σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πολιτικά πλάτη.

Όσο για τον Λένιν, θα παραμένει πάντα σαφής για όσους θέλουν να καταλάβουν και πάντα «ενοχλητικός» για όσους αντιπαραθέτουν μάταια τις διάτρητες βεβαιότητές τους στην πανταχού παρούσα «αλογόμυγα» της διαλεκτικής του:
«Θα ήταν λάθος – έγραφε - να νομίζει κανείς πως οι επαναστατικές τάξεις έχουν πάντα αρκετή δύναμη για να πραγματοποιήσουν την επανάσταση, όταν αυτή η επανάσταση έχει ωριμάσει πέρα για πέρα λόγω των συνθηκών της κοινωνικό-οικονομικής εξέλιξης. Όχι, η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι συγκροτημένη τόσο έλλογα και τόσο ‘‘βολικά’’ για τα πρωτοπόρα στοιχεία. Η επανάσταση μπορεί να ωριμάσει, ενώ οι δυνάμεις των επαναστατών δημιουργών αυτής της επανάστασης μπορεί να φανούν ανεπαρκείς για την πραγματοποίησή της – τότε η κοινωνία σαπίζει και αυτό το σάπισμα παρατείνεται κάποτε  ολόκληρες δεκαετίες».
Ήδη και στην πατρίδα μας τα σημάδια του ελλοχεύοντος κινδύνου να μετατραπεί η κρίση σε παρατεταμένο σάπισμα είναι φανερά. Φανερές, όμως, είναι και οι δυνατότητες η Ιστορία να τραβήξει τον άλλο δρόμο καθώς ούτε το «Τέλος της Ιστορίας» έχει επέλθει ούτε το «ματς» έχει λήξει.                       Νίκος Μπογιόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: